من طوفان را دیدم!


سیگار، بزرگترین اعتیاد قرن بیستم بود. براساس برآوردها در یک صد میلیون مرگ، سیگار عامل اصلی بوده است. جالب است، نه؟!

اما تلفات بزرگترین اعتیاد قرن بیست و یکم را قرار است چگونه برآورد کنیم؟ اصلا می‌دانید بزرگترین اعتیاد قرن بیست و یکم چیست؟

گوشی‌های هوشمند، یا همان موبایل. آخرین چیزی که قبل از خواب لمس می‌کنیم و اولین چیزی که صبح چک می‌کنیم!

این اصلا شوخی نیست. زندگی ما در خطر است اما صدای سرفه کسی شنیده نمی‌شود. رد بویی روی لباس کسی نمی‌ماند و استفاده از آن نه تنها خجالت‌آور و پنهانی نیست، بلکه حتی نمی‌شود دیگر باور کرد کسی موبایل نداشته باشد. ما در این افیون هزاره سوم فرو می‌رویم، بدون اینکه اعتراضی در کار باشد‌!

امروزه حضور موبایل به قدری در زندگی ما پررنگ است که دیگر نمی‌توانیم به سادگی بگوییم دنیای مجازی...

از Edward Castronova در کتاب Exodus to The Virtual World نقل شده: هرکس که متوجه شود طوفانی در راه است باید دیگران را خبر کند. من طوفانی در راه می‌بینم. در قرن بیست و یکم زندگی صدها و هزارها میلیون انسان در دنیای مجازی غرق خواهد شد.

و من می‌گویم ما بین تارهای تنیده شده تلگرام و اینستاگرام و توییتر و .... به طمع مشتی خدمات رایگان در مخمصه‌ی بدی گیر افتاده‌ایم.

امروز در اضطراب همیشگی از دست دادن یک پیام حیاتی، نمی‌توانیم بیش از بیست دقیقه به صفحه اسکرین خود نگاه نکنیم. اما تنها پیام‌ها مسیج‌های پیش ساخته، دانش‌های موهمی و دلخوش کننده است که معنایی ندارند.

از ترس ندیدن یک خبر مهم، مدام صفحه توییتر را اسکرول می‌کنیم و سنگینی درد خبرها را با همان اسکرول فرو می‌بریم.

در بین توجهی که این فضا از ما می‌گیرد تنها عایدی ما اضطراب بیشتر، مقدار زیادی حس تنهایی، زمان‌هایی که نفهمیدیم چگونه گذشت، ذهنی که دیگر حتی نمی‌تواند یک شماره ساده را حفظ کند و مقدار زیادی روابط ناقص، دورهمی‌های پراکنده بوده...

روابط سالم یعنی زمان مشخصی را در کنار دوستان خود، یک لیوان چای بنوشیم، هوای زندگی‌های آنها را نفس بکشیم، هوای دلمان را بازگو کنیم و دستی روی دست هم بگذاریم. رابطه‌ای حقیقی و آرامش بخش در بازه زمانی مشخص. زمانی که خود تعیین می‌کنیم، زمانیکه بیشترین آسایش را برای ما به همراه داشته باشد؛ نه در میان مشغله های ذهنی و کاری و هر ساعت از شبانه روز. زمان‌هایی حقیقی برای دوستی.

خواندن اخباری که بیش از 200 کلمه در خود داشته باشد و حقیقتی را برایمان با جزییات بیان کند. لمس یک خطر، یک بحران، یک مصیبت، درک درست اطلاعات... همه اینها جایی بین صفحات مجازی گم شده است.

بیایید یکبار دیگر از خود سوال کنیم، تلفات اعتیاد قرن 21 را چگونه می‌شود برآورد کرد؟!