این فیلم به کارگردانی و نویسندگی کاوه صباغ زاده محصول سال 1398 است و یک رومنس جالب و واقعی ست. چرا میگویم واقعی چون از بچگی شخصیت ها شروع میکند و به بزرگ شدن و عاشقی شان میرسد و بعد هم مراحل مختلف یک زندگی واقعی را نشان میدهد. یعنی اگر رمانتیک است واقعی رمانتیک است. رویایی نیست. بازیگران فیلم حسام محمودی و الناز حبیبی و علی انصاریان هستند. خب الناز حبیبی را که میشناسم و علی انصاریان هم که فکر میکنم همان بنده خداست که فوتبالیست بود و چند وقت پیش از دنیا رفت و موج بزرگی از تسلیت و ابراز ناراحتی را پدید آورد.
من به عنوان یک فرد رمانتیک و رمانتیک بین فیلم رو خیلی دوست داشتم و دیدنش رو بهتون پیشنهاد میکنم.
نمره من به فیلم 8 از 10.
پی نوشت 1: سریال روان درمانی رو میبینم این روزها. شرینکینگ. بانمک و تا حدودی آموزنده ست. البته هنوز تموم نشده و کامل همه ی قسمت هاش نیامده. یک فصل آمده و ده پونزده قسمت بیشتر نیامده. ولی خب بدک نیست.
پی نوشت 2: دارم کتاب راهنمای دوست داشتنی بودن به روش آدری هپبورن را میخوانم و ضبط میکنم و توی کانال بله م میذارم. البته خوانش و ضبط کردن من نه آهنگ پیش زمینه داره و نه مثل این پادکستر های معروف خیلی حرفه ای هست ولی خب بهتر از هیچیه. این کتاب رو هم از کسی قرض گرفتم و چون حس کردم نکات مثبت و آموزنده ای داره توش برای بقیه دارم ضبطش میکنم. و البته قیمت کتاب هم خیلی گران است این روزها. واقعا من یکی که دیگر تا تمام کتاب های نخوانده در کتابخانه ام تمام نشود کتاب جدید نمیخرم.
پی نوشت 3: یک دندان دیگرم هم باید بروم دندان پزشکی و پست و روکشش کنم. ولی حسش نیست. پولش نیست. حوصله ش نیست.
پی نوشت 4: دیشب تپسی گرفتم و زده بود سمند خاکستری ولی نمیدانم چشم هایم چرا سمند سفید خوانده بود. سوار ماشین شدم و به راننده گفتم این که سفید نیست خاکستریه. بعد به صفحه ی موبایلم نگاه کردم و دیدم نوشته سمند خاکستری. این پیش ذهنیت ها که چه ها با آدم نمی کند.
سید مهدار بنی هاشمی
18تیر1405
