شنبه ظهر رسیدم قم . رفتم دانشگاه و دیدم از ساعت کاری گذشته و همه رفتن . حدود چهار ساعت کل پردیسان قم رو زیر و رو کردم . با خودم میگفتم عه توی دوره ی دانشجویی از اینجا میوه میخریدم . عه از فلان جا خرید میکردم . چهار ساعت همین مکالمه هارو با خودم داشتم که سیر نمیشدم از این شهرک .
برگشتم سمت حرم و رفتم کلاس نقاشی که قبلا بودم و یکم صحبت کردیم و بعدشم رفتم حرم . جایی پیدا نمیکردم واسه خواب . جالب بود دوازده ساعت بود که چیزی نخورده بودم ولی گرسنمم نبود . نشستم توی صحن و ترسیده بودم که نکنه دوباره دوره ی تلخ قم شروع شده باشه .
راه فارق التحصیلی من از این شهر طلسم شده 5 تا امضا هست که 4 تاشو گرفتم و کتابخونه هرکاری میکنم پایان نامه رو تایید نمیکنه و کلی ازش ایراد نگارشی میگیره و الان کار رو به یکی دادم که واسم اوکیش کنه ..
میدونی هنوز و هنوز ترس دارم که نکنه دوباره قم ادامه دار باشه . من پردیسان رو وقتی دوسش دارم که اسیر نباشم داخلش . مجبور نباشم برای دانشگاه یا هر دلیل دیگه ای داخلش بمونم .
هنوز راهی برای دور زدن سربازی پیدا نکردم و امیدوارم بتونم تا مهر ماه جاییو پیدا کنم حداقل دو ترم درس بخونم تا ارشد سال بعد . میدونی حس میکنم توی این سن سربازی اونقدرام خوب نیست .
رفتم دیروز دانشگاه . توی یکی از کلاسا نشستم و کارای پایان نامه رو انجام میدادم . حراست اومد دید و یه سلامی کرد و رفت چون حسابی منو میشناخت مخصوصا اون شبی که توی دانشگاه مونده بودم
دیروز ولی فرق داشت . من بیخوابی شدید داشتم و وسایلم رو یه جایی از کلاس گذاشتم و میز های کلاسو به هم چسبوندم و بی خیال اینکه حراست الان میاد تو افتادم روی میز و یه خواب خوبی رفتم . وقتی بیدار شدم خبری هنوز از حراست نبود . یکی دو ساعت بعد اومد تو و گفت کجا بود ؟ وسایلت بود خودت نبودی (من گوشه ی کلاس خوابیده بودم و اون فقط از پنجره کلاس دید میزد) از فردا دیگه اینجا نیا . اگه اتفاقی بیوفته مقصرش منم . گفتم شما ترسیدید از اون شبی که من موندم بازم بمونم ولی گفت نه اما میدونم هست .
رفته به نگهبانی سپرده که من هر موقع اومدم کارتمو بگیره و نیم ساعته کارمو انجام بدم و برم .
