«بدشانس»؟ چقدر این واژه برای پنهان کردن یک کثافتکاری سازمانیافته مضحک است. بیبیسی با همان نگاه استعماری همیشگی، ماجرا را به «بدشانسی» تقلیل میدهد؛ گویی هیچ خبری از رفتارهای دولت آمریکا نیست و همهچیز صرفاً یک اتفاق ساده فوتبالی بوده است.
در زمانی که زیرساختهای ورزشی و زنان و کودکان ملت ایران هدف قرار میگرفتند، نهادهای بینالمللی فوتبال چه کردند؟ فیفا نهتنها چشم بر این واقعیتها بست، بلکه در اوج این فشارها، اینفانتینو «کاپ صلح» را به ترامپ هدیه داد و آمریکا نیز میزبان همین جام جهانی ماند.
بازیکنان ایران مجبور بودند در کشوری دیگر اقامت کنند؛ آمریکا حتی اجازه اقامت شبانه هم نمیداد. بازی تدارکاتی نداشتند و روند صدور ویزا با تأخیر و قطرهچکانی انجام میشد. با این حال، تمام این کارشکنیها و فشارهای سیستماتیک نتوانست روحیه این تیم را در نطفه خفه کند و مجبور شدند ۳ گل صحیح این تیم را مردود کنند. حتی رفتار هیتلر در المپیک برلین ۱۹۳۶ اینقدر غیرورزشی نبود.
ایران تنها تیمی بود که بدون حتی یک شکست از مسابقات کنار رفت، شاهکار خلق کرد؛ آمد، ایستاد و تا آخرین ثانیهها با شرف جنگید تا نشان دهد نبض این ملت هنوز میتپد.
ما بدشانس نبودیم؛ ما مظلوم بودیم، اما سرسخت و مقتدر؛ بیشکست و همچنان ایستاده.
غلامرضا متاجی
