بهطور معمول انسان وقتی بزرگ میشود، شور و ذوقاش هم میرود… کجا؟ من هم نمیدانم. بزرگشدن با بالارفتن سن فرق میکند. پس باید هنوز چیزهایی وجود داشته باشند که باعث نگاهِ تازه و مشتاقانه به محیط بشوند. چند روز پیش، نزدیم به ۶ ساعت با شیردل همصحبت شدم؛ ۷۴ سالش هست. خودش میگوید بیمار است و دفتر را هم تعطیل کرده. لیکن همچنان که بحث معماری میشود همچون جوانی ۲۰ ساله بهشیوهی خودش، یکهتازی میکند. اطرافاش را با آلبوم پروژهها، ترسیمات و ماکتهایش پُر کرده و سیگار میکشد. آدمشناس قدرتمندیست و از بحث خسته نمیشود. شور و ذوقاش سر جایاش است. میدانید چرا؟ چون خیلی کار میکند. دنبال تاثیر گذاشتن است و سهم قابل توجهی از مسئولیت را برمیدارد. لجباز است، شوخطبع، جدی و همچنان کنجکاو. شور و ذوق شیردل یک مثال نقض از آدمیست که بزرگ شده اما نیرویی پیچیده در دروناش روشن دارد.
چهارشنبه ۷ آبان ۰۴ | ساعت ۱.۲۶ شب
