بسیاری از ما تصور میکنیم دعا یعنی تکرارِ یک سری کلماتِ سخت؛ اما در نامه ۳۱، امام علی (ع) از یک «پروتکلِ اتصال» حرف میزند که شباهتی به تصورات سنتی ما ندارد. او از فرکانسی میگوید که هرگز اشغال نمیشود و هیچ پارازیتی نمیتواند مانع آن شود.
اگر مقالات قبلی یعنی فرمول خوشبختی و فرمول جادویی تربیت فرزند را خوانده باشید، میدانید که ما در حال چیدن قطعات یک پازل بزرگ هستیم. حالا وقتِ یادگیریِ مهمترین قطعه است: ارتباط با مرکز فرماندهی.
امام یک جملهی تکاندهنده دارد:
«او بین تو و خودش، کسی را قرار نداده تا حجاب و واسطه باشد.»
به زبانی ساده: یعنی برای وصل شدن به قدرتِ بینهایت، نیاز به هیچ تشریفات، زمان خاص یا فرد خاصی نداری. تو در هر لحظه، صاحبِ مستقیمترین خطِ ارتباطی با خالق جهان هستی.
او میفرماید:
«خداوند با اجازه دادن به تو برای "خواستن"، کلیدهای گنجینههایش را در دستانت قرار داده است.»
رازِ پنهان: هر زمان که لب به دعا باز میکنی، در واقع داری کلید را در قفل میچرخانی. اگر چیزی نمیگیری، شاید به این دلیل است که هنوز فرکانس را روی «باورِ قلبی» تنظیم نکردهای.
یکی از رازآلودترین بخشهای نامه اینجاست: امام میگوید:
گاهی اجابت دعا عقب میافتد تا «پاداشِ تو بزرگتر شود».
خیلی ساده یعنی: تأخیر در رسیدن به خواستهها، بخشی از همان فرکانس است. گاهی خدا میخواهد ظرفیت تو را بزرگتر کند تا وقتی آن «گنج» را به تو داد، بتوانی حفظش کنی.
در لحظهای که فکر میکنی هیچکس صدایت را نمیشنود، تو در دقیقترین نقطه از فرکانسِ الهی قرار داری. سکوتِ خدا، نشانهی نشنیدن نیست؛ نشانهی این است که او دارد روی بخشِ بزرگتری از زندگی تو کار میکند.
آیا تا به حال این «اتصال مستقیم» را در بدترین لحظات زندگیتان حس کردهاید؟
آیا میدانید چرا ثروت از دستِ شما فرار میکند؟ در ادامه به این رمز گشایی میرسیم
