بیش از دو دهه است که سایه سنگین آلایندگی کارخانه خمیرمایه، بر سر اهالی منطقه، بهویژه شهر ناغان، سنگینی میکند. امروز ما نه تنها به دنبال مطالبه حقوق خود، بلکه در پی حفظ «حق حیات» شهروندانی هستیم که سالهاست با عواقب فعالیت غیراصولی این واحد صنعتی دستوپنج نرم میکنند.
آیا توسعه به قیمت نابودی سلامت ممکن است؟
این سوالی است که مسئولان باید پاسخ دهند: آیا سودآوری یک واحد صنعتی، مجوزی برای به مسلخ بردن سلامت مردم و تخریب محیط زیست است؟ آنچه امروز در کارخانه خمیرمایه ناغان میگذرد، صرفاً یک نارضایتی محلی نیست، بلکه یک «هشدار جدی» زیستمحیطی و اجتماعی است.
چالشهای اصلی که نیاز به پاسخگویی فوری دارند:
بوی تعفن و آلودگی هوا
استمرار وضعیت بوی غیرقابلتحمل در منطقه، خود مستندترین دلیل برای اثبات آلایندگی و تهدید سلامت عمومی است. چرا علیرغم اعتراضات مکرر، هیچ اقدام موثری برای رفع این آلودگی صورت نگرفته است؟
معمای پسابهای صنعتی
در حالی که کارخانه به تولید و سودآوری خود ادامه میدهد، مدیریت پسابهای خروجی در هالهای از ابهام است. سوال شفاف ما از اداره کل محیط زیست و شبکه بهداشت این است: آیا این پسابها در خفا و بهدور از نظارت، به سفرههای زیرزمینی تزریق میشود؟ احتمال نشت این پسابها به منابع آب شرب، به معنای بازی با جان هزاران نفر است.
بیعدالتی در اشتغال علاوه بر آسیبهای زیستمحیطی، شاهد بیعدالتی در جذب نیروهای بومی و برخوردهای سلیقهای با کارگران هستیم که زخمی دیگر بر پیکر این منطقه وارد کرده است.
خطاب به مسئولان استانی و متولیان امر
سکوت در برابر این وضعیت، به مثابه مشارکت در تضییع حقوق عامه است. به عنوان یک مطالبهگر اجتماعی، خواستههای مشخص مردم ناغان را اینگونه اعلام میکنم
۱. شفافیت کامل
کارشناسان مستقل محیط زیست باید گزارش شفاف و واقعی از سیستم تصفیه و نحوه خروج پسابها ارائه دهند.
۲. ورود دستگاه قضا
از مراجع قضایی و دستگاههای نظارتی تقاضا داریم با ورود قاطع به موضوع، مانع از ادامه تهدید سلامت عمومی شوند.
سخن پایانی
تولید، حق مسلم هر کارخانهای است، اما «سلامت مردم» خط قرمز ماست. ما اهالی ناغان تا رسیدن به پاسخ شفاف و رفع کامل این معضل، سکوت نخواهیم کرد.
✍ محمود نامدارپور
تاریخ: 20خرداد1405
