نوبل ادبیات و حسرت‌های من

خبر کوتاه بود و تکان دهنده:

آکادمی نوبل نام دو نویسنده الگا توکارچوک از لهستان و پتر هاندکه از اتریش را به عنوان برندگان جایزه نوبل اعلام کرد.
پیتر هاندکه رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و مترجم، ۷۶ ساله‌ با شهرتی جهانی است.از پیتر هاندکه آثاری مثل نمایشنامه کاسپار، رمان فروشنده دوره‌گرد و زن چپ دست منتشر شده است. آکادمی در وصف او عنوان کرد «هاندکه در ویژه بودن تجربه بشری به کاوش پرداخته است».

هاندکه، که با اسم هانتکه شناخته می‌شود را با رمان فروشنده دوره گرد می‌شناختم. اما درمورد خانم الگا توکارچوک...؟

خانم الگا توکارچوک، ۵۷ ساله است و لهستانی تبار است. توکارچوک در کشور خود و در میان انگلیسی‌زبان از شهرت چشمگیری برخوردار است.

این بخش آخر خبر بیش از هر چیز، برای من آزارِ روانی بود. در حقیقت باید بگویم داغون شدم.

ذات مورچه‌ای درونم که دوست دارد خود را غرق در محتویات عالم کند و همه چیز را گرد خود جمع آورد، حالا می‌بیند محدودیت‌های زبانی‌ام باعث شده اسم این نویسنده را به عمرم هم نشنیده باشم و اصلا باید صبر کنم تا یک ناشر منت بگذارد، ترجمه یک مترجم احتمالا جویای نام را منتشر کند، تا بنده از این برش دنیای ادبیات، بهره ببرم.

و یک ترس عمیق‌تری در درونم به وجود می‌آیدکه محدودیت زبانی‌ام باعث شده چه کتاب‌هایی را نخوانده باشم.

و خدا را شکر این جوایز هست تا ناشرین را ترغیب به پا گذاشتن بر روی محدودیتهای زبانی خود بکنند و چند کشور آن ور تر را هم ببیند و...

چقدر کتاب در این عالم هست که من نخوانده‌ام....؛

چه کتاب‌های خوبی از دید من تا کنون مخفی مانده‌ و تا ابد به همین منوال پیش خواهند رفت و...

چقدر داشته‌هایم ناچیز هستند و .....؛

چه احساس عجزی دارم امشب...