خودتان را محاسبه کنید!

محاسبه یه کاریه که اگه کسی میخواد تغییر مثبتی در خودش ایجاد کنه حتمااااااااا حتمااااااااااا باید انجام بده....وگرنه امکان نداره امکان نداره امکان نداره که تغییر کنه!!!

سه بار تکرار کردم که بدونی خیلی اهمیت داره این کار

علی (ع):هرکه دو روزش یکسان باشد مغبون است...وهرکه فردایش بدتر از دیروزش باشد محروم است و هر که چون دنیایش تامین شود دیگر به خیر اخرت خود اهمیت ندهد هلاک است و هر که به کاستی وجود خود رسیدگی نکند خواهش های نفس بر او چیره شود و هر که درکاستی باشد مرگ برایش بهتر است.

این حدیث رو شنیده بودی؟ بنظرت کی ما متوجه میشیم که 2 روزمون یکیه یا متفاوت؟؟

بنظرت کسی که محاسبه نمیکنه متوجه میشه؟؟اصلا یادش میاد دیروز چ کرده که حالا بخواد مقایسه کنه با امروز؟؟

تعریف خیلی ساده ی محاسبه اینه: هر شب کارهایی که درطول روز کردی رو بنویس و به خودت نمره بده.

حالا شاید بپرسید که چی بشه؟؟ دلیلش چیه؟؟ کسی که محاسبه نمیکنه با کسی که منظم این کارو میکنه چه فرقی داره؟؟

ببینید بچه ها این موضوع خیلی مهمه ... در ادامه میگم برات...

وقتی ما محاسبه میکنیم میتونیم دقیق خودمون رو بشناسیم...یه جورایی ادم دقیق میشه روی خودش و میفهمه کلی عیب داشته که تا همین دیروز نمیدونسته چون نگاهش یه نگاه کلی بوده....درصورتی که تا محاسبه نکنی خودتو ادم خیلی کاملی میدونی!

و وقتی هم کسی بشناسه خودش رو میتونه اقدام کنه برای اصلاح عیب هاش و از خسارت های سنگین که ممکنه در اینده به ادم وارد بشه جلو گیری میشه...

مثلا طرف60 سال تو هپروت زندگی کرده و حالا که نگاه میکنه به گذشته حسرت میکشه میگه چرا اینطوری شد خب اگه زودتر اقدام میکردی به محاسبه  انقدر وقتت تلف نمیشد و میتونستی اشکال کارتو پیدا کنی...و دیگه انقدر ضرر نمیکردی...

کسی که متوجه عیب هاش باشه تصمیم ها و برنامه هاش واسه اینده روشن و  مشخصه و تکلیف خودشو میدونه...و به ارامش فکری و روانی میرسه....

و وقتی شما اقدام کردی اونوقت کلی سود میکنی ومیتونی خودتو کامل بشناسی و به خودشناسی برسی....

امام صادق (ع): هرکس هر روز به حساب خودش رسیدگی نکند از ما نیست.

امام علی (ع):عاقل ترین مردم کسی است که به محاسبه خودش بپردازد.

اهمیت محاسبه رو میتونی از دو حدیث بالا متوجه بشی...

سوال:

چطور محاسبه کنیم؟

محاسبه 7 مرحله خیلی اسون داره که الان قدم به قدم بهت میگم چکار کنی...

1.محاسبه حتمااااا هر شب باید باشه وگرنه اگر گاهی اینکارو بکنی مثلا هفته ای یه بار خیلی از کارایی که کردی  فراموشت میشه...و حتما براش یه دفتر مخصوص داشته باش...

2.باید این کار خیلی خیلی خیلییییییییییی جدی بگیری و براش زمان بزاری حتی اگه خیلی خسته باشی...حتی اگه مهمون خونه باشه...حتی اگر مهمونی رفته باشی ...حتی اگه از شدت خواب و خستگی چشماتو به زور نگه داشته باشی باید محاسبه ات رو انجام بدی و بعد بخوابی....بدون محاسبه هرگز نخواب

3.محاسبه باید خیلی دقیق و جزیی باشه و کلی گویی نکنی...یعنی مو به مو باید بنویسی چ کردی...

4.همه چی رو هم یاید با هم محاسبه کنیم...حتی کوچکترین چیزا باید نوشته بشه...مثلا فکر ها گمان ها رفتار ها معاشرت ها نیت ها اشاره ها سکوت ها و نگاه ها و....

چون خیلی وقتا با نگاه یا اشاره میشه دیگران رو تحقیر کرد و.....

5. محاسبه باید سختگیرانه باشه

پیامبر(ص):انسان هرگز اهل ایمان نخواهد شد مگر اینکه در حسابرسی از خویش سخت گیر باشد...

6.باید مسولانه خودتو محاسبه کنی یعنی مثلا اگه یه خطایی داشتی حتی خیلی کوچیک بود سعی نکن که توجیه و لاپوشونی کنی...

7.هم کارای خوب و هم کارای بدت رو در نظر بگیر و بنویس...اگر فقط به بدها نگاه کنی روحیه ات خراب میشه... و البته اگر فقط خوبها رو ببینی زیادی مغرور میشی!

هر دو رو باهم ببین و تشویق و تنبیه در نظر بگیر برای خودت...تشویق حس خوبی میده و ناخوداگاه باعث میشه بیشتر کار خوبت رو تکرار کنی...و تنبیه هم باعث منع میشه...

یادتون باشه بچه ها محاسبه بدون تنبیه خیلی خطرناکه...و باعث گستاخی نفس میشه.

اما اگه روز خوبی داشتی واکنش خوبی داشته باش...

واکنش خوب اینه که از ته دلت شاد بشی و ذوق کنی برای کارای خوبت هم از درون و هم از بیرون...حتی شده الکی!!!و بخاطرش خدا رو شکر بگو...و تلاش کن کار خوبت رو ادامه بدی و تداوم داشته باشه...و از خدا بخواه توفیقت بیشتر بشه....

فقط مراقب 2نکته باش... اول اینکه این تشویق زمینه ساز عهد شکنی تو نباشه و دوم اینکه اگر پیشرفت مختصری دیدی رها نکن...خیلیها به شکرانه اینکه یه کار خوبی کردن یا یه عادت بدی رو ترک کردن واسه تشویق به خودش اجازه خطا در اون زمینه رو میده...مثلا یه ماه سیگارو ترک کرده میاد بعد 30 روز به خودش یه بسته سیگار جایزه میده...خب این خیلی غلطه بچه ها...

حالا شاید بگی چجوری خودمونو تنبیه کنیم ؟

خیلی وقتا ما یه اشتباهی میکنیم ولی حس بدی نداریم...تو این جور شرایط باید ظاهرا خودتو ناراحت نشون بدی...ولی این ناراحتی حد و حدود داره و نباید زیاد طول بکشه...و البته از سر ناراحتی هم نباید عیبت رو برای دیگران جار بزنی!

تنبیه باید به شکل جریمه و مجازات باشه که این خودش خیلی رشد اوره اگر به این شکل باشه که مثلا خودتو وادار کنی یه کار خوب کنی کاری که در شرایط عادی نمیکردی و یانفست رو از چیزی که خیلی دوست داشتی محروم کنی...