چند شب پیش، بعد از کلی تقلا برای اتصال به اینترنت آزاد—که فقط بخوام از هوش مصنوعی برای کمک در برنامهنویسی استفاده کنم—داشتم به این فکر میکردم: «اگه خارج از ایران بودم، بازم این همه از وقتم برای کارهای سادهای مثل وصل کردن تحریمشکن، قطع کردنش، و انتظار برای بارگذاری صفحات تلف میشد؟»
قطعاً نه.
انگار زمان، انرژی، برق و آیندهٔ مردم ایران برای مسئولان هیچ ارزشی ندارد. تحریم برای ما مردم عادی، یعنی عذاب روزمره؛ ولی برای خیلیها نعمت است. آنها خودشان درگیر این مشکلات نیستند.
