منم مثل خیلی های دیگه بعداز چندروز که آتش بس رو اعلام کرده بودن برگشتم تهران و اولین کاری که کردم برای اینکه بتونم ذهنم رو جمع کنم و بفهمم چی به چیه و چطور باید به زندگی برگردم رفتن به لمیزِ نزدیکِ خونم بود.با دیدنِ ادم ها و زندگی ای که به نظر عادی میومد اما عادی نبود و تلاشی بود (هست) برای بقا کمی آرومتر شدم.با دوستام و بچه های کافه یکم گپ و گفت کردم و طبق معمول بعد از سفارش دادن نشستم پشتِ بار و به تماشای آدم ها و رفتارشون خیره شدم.
از بچه ها شنیدم که انگار وسطِ جنگ و انفجارها هم مردم توی کافه ها بودن و چون کاری از دستشون برنمیومد ترجیح میدادن همونجا بشینن تا جو آرومتر بشه.
از دیدن ادمها فقط میشد یه نتیجه گرفت اینکه زندگی چقدر براشون مهمه و اهمیت داره،اینکه بقا حتی در بدترین لحظات بازم مهمترین انتخابه،یعنی زندگی رو دوست دارن اگرچه خیلی خستن.
البته پیش از جنگ هم آدم ها یکی از مهمترین تفریحات و دلخوشیشون رفتن به کافه بود که احتمالا با گرون شدن قیمت ها خیلی از همون افراد این تنها دلخوشی رو هم کم کم باید حذف کنن یا به حداقل برسونن.
خلاصه اگر در اینروزهای خاکستری،زشت و برزخ گونه حسابی کلافه شدید و نمی دونید چیکار کنید و تنها هستید پیشنهاد میکنم یسر به کافه ای که نزدیکتونه بزنید و درواقع خوردن یه فنجون قهوه،چای یا هرچیزی که دوست دارید رو بهانه کنید برای زیستن وسطِ آدمهایی که نه قطعا اما حتما شرایطشون مثل شماست و برای زندگی کردن دارن تلاش میکنن.
و اگه از من میشنوید پیشنهاد میکنم به یکی از شعبات لمیز سر بزنید که درحال حاضر یکی از اقتصادی ترین کافه هاست.
😉
