احساس میکنم یا من به این دنیا تعلق ندارم یا این دنیا باید جور دیگه ای باشه .
وقتی به آدما نگاه میکنم نمیتونم چیزی جز خستگی ببینم .
چقدر کمن آدمایی که هنوز براشون ذوقی مونده باشه ...
آدمای هم سن و سال خودمو میبینم و حس میکنم اصلا نمیتونم درکشون کنم نه سلیقه موسیقیشون،نه پوششون ، نه حتی طرز رفتارشون رو ....
انگار توی دنیایی گیر کردم که اصلا نمیشناسمش
این دنیا مثل یه آدم غریبه شده ...
ثانیه ها و دقایق و روز ها می گذرن و زندگی من به پایان خودش نزدیکتر میشه و من هنوز گیجم و نمیدونم از شروعش چه کار کردم !
یعنی ممکنه این دنیا ، دنیای من نباشه ؟
یعنی ممکنه این دنیا اشتباهی باشه ؟
یا من آدم اشتباهی در این دنیا هستم ؟
