برف آمد
بیآنکه
پاییز
چمدانش را ببندد…
برگی مانده بود
میانِ رفتن و ماندن،
نیمی از خاطرهاش زرد،
نیمی از سرنوشتش سفید.
برف
نامِ تازهای بود
برای فراموشیِ آرام؛
و پاییز
هنوز
جایی در دلِ زمین
نفس میکشید.
گاهی
زندگی همین است؛
فصلی
روی فصل دیگر مینشیند
و ما
یاد میگیریم
با ناتمام
زیبا زندگی کنیم
🖋مریم محسنی
زیبا زندگی کنیم.
