برای برون رفت از اوضاع راکد موسیقی این روزهای مملکت ، شاید بایستی بر ترجمه بیشتر آثار آهنگسازان تمرکز کنیم تا خود آهنگسازی ! گرچه موسیقی امری شنیدنی است تا گفتنی اما تنها راه انتقال تجربه به هنرجوی امروز ، نوشتن بیشتر درباره «چه بودگی هنر» و «مشاهدات آهنگسازان» است . حداقل ما در بخش انجام خود عمل ایجاد موسیقی ، جشنواره ها و فستیوال های مختلفی را می یابیم اما آنچه در بخش تولید کتابهای موسیقی می گذرد چیزی کم از فاجعه ندارد . یک مولف/مترجم باید خرج شخصی (هم از زمان و هم از جیب خود) باید به ممارست و نوشتار کتاب بپردازد و البته تازه بعد از انجام کار است که خون دل شروع می شود .اخذ مجوز و قیمت بالای کاغذ ! درگیری با ناشر و هزاران سنگ نادیده دیگر ، پیش روی اوست . این خون دل خوردن ها برای کیست ؟ برای نسل بعدی است که به درجات بالاتری دست یابد وگرنه هیچ دلیلی ندارد کسی وقت شریفش را صرف این زحمت گران کند !
