این است آن آدمی...؟

گیاه رویید و میوه داد. انسان بالغ شد و سرکشی کرد.

گل شکفت و زیبا شد. انسان قدرت یافت و غرق تکبر شد.

جوانه روی محبت به آفتاب کرد و از او سیر شد. انسان خون های بسیار ریخت و سیراب نشد.

درخت تنومند شد و بر خسته ای سایه افکند. انسان قلبش جریحه دار شد؛ پس همنوعش را پاره دل کرد.

بوته غذا و بساط زنده بودن انسان را فراهم کرد. انسان آن را دردناک از ریشه کند.

و با این همه، این انسان است که والاترین روح را دارد، عقل در همین موجود نابودگر است و این حیوانات و گیاهانند که در خدمت به او زندگی میکنند.