واقعیت اینه که در سیستم های دموکراتیک که بر اساس نظر اکثریت مردم کار می کنند، اهمیتی نداره که رییس جمهور یا رهبر یا نخست وزیر چه کسی باشه! در واقع اصلا شخص مطرح نیست...
در چنین حکومت هایی اگر بخواهی سیاست خارجی یا داخلی رو تغییر بدی باید اکثریت مردم رو قانع کنی...
شاید در بیش از ۷۰ درصد حکومت ها ، اشخاص تعیین کننده هستند... یعنی اگر این شخص نباشه، سیاست های اون حکومت به راحتی با شخص دیگر تغییر میکنه
ولی در حکومت هایی که بر اساس نظر مردم استوار هست ، اصلا مهم نیست چه کسی رهبر یا رییس هست.. اون شخص رو برداری باز هم ،مسیر سیستم تغییر نمیکنه...
اما در حکومتهای توتالیتر یا دیکتاتوری ، چون سیاست ها قائم بر اشخاص هست ، وقتی رهبر اون حکومت رو برداری میتونی کس دیگری رو جایگزین کنی که منافع تو رو تامین کنه...
از دستگیری مادورو من این نتیجه رو گرفتم که ترامپ بر این عقیده بوده که این شخص یک دیکتاتور هست، حکومتش بر اساس نظر مردم جلو نمیره و در نتیجه میتونم بجاش یک نفر دیگر رو بزارم تا منافع من رو تامین کنه
بنابراین برای شخص من هیچ اهمیتی نداره که رییس جمهور ونزولا رو ربودند... چون دو حالت داره ، اگر واقعا مادورو رییس جمهور بود و بر اساس نظر اکثریت کار می کرد که باز هم اکثریت یه نفر دیگری رو انتخاب می کنند که نظراتشون رو تامین کنه و در نتیجه این کار ترامپ زیهوده بوده... اگر هم دیکتاتور بود و بر اساس اتحاد و باج دهی به قدرت های دیگر داشت حکومت می کرد و پشتوانه مردمی نداشت، خب چه فرقی داره که این شخص رییس جمهور باشه یا یه دیکتاتور دیگه؟
اما درباره ایران سیاست ترامپ یک بام و دو هواست...
بدون شک ترامپ به دنبال برقراری یک حکومت با دموکراسی مستقیم در ایران نیست... چون اون وقت ممکنه نتونه سیاست هاش رو پیاده کنه...
از طرفی هم نمیخواد در مقابل اکثریت مردم ایران قرار بگیره... به هرحال درصد کمی هم احتمال داره اونچه که مردم میخوان اتفاق بیفته... پس آینده رو نمیخواد بفروشه
اون دنبال تامین منافع آمریکا با کمترین هزینه هست.
