امروز داشتم فکر میکردم که داشتن چیزی مثل اینترنت در هر جای دیگری از دنیا (شاید به جز کرهشمالی) بدیهی به نظر میرسه؛ اما برای ما ایرانیها بیش از یک هفته شده که کاملا قطعه. در دنیای مدرن، داشتن اینترنت مناسب درست به اندازه آب و غذا و سرپناه، از حقوق اولیه هر شهروند به حساب میاد و این رو نباید فراموش کنیم. این که اینترنت داشته باشیم لطف کسی به ما نیست، حق طبیعیمونه. سرکوب این حق به هیچ بهانه و علتتراشی قابل توجیه نیست.
میخواستم علل بیشتری در انتقاد از این تصمیمگیری منجر به قطعی اینترنت ذکر کنم اما کیو میخوایم گول بزنیم؟ همه میدونیم دلیلش چیه و ریشه مشکل کجاست. بیخیال.
حتی مطمئن نیستم که این پست اجازه انتشار میگیره یا به سیاهچالهی میلیونها متن و صدایی میپیونده که توسط دستگاه سانسور در نطفه خفه شدن، اما فکر کنم بهتره که از حداقلیترین حقوقمون با صدایی بلند دفاع کنیم، که سکوت معادل رضایتدادن به این ظلم و ستمه. شاید با همین متن شخص دیگری جرئت پیدا کرد و حرفشو زد. ترس ما که فرو بریزه در ادامهش خیلی چیزا ممکنه فرو بریزه...
به امید آزادی.
