حماقت؛درد یا افتخار؟

من دانشجوی این کشور در رشته ی پزشکی هستم.در ایران آزمون ورود به رشته های دانشگاهی از این جنس که در رابطه ی دایمی و مستقیم با مردم خواهد بود هم از طریق کنکور است.آزمونی که با هوش اجتماعی اندک و حتی سایر فاکتورهای ضعیف اجتماعی و تنها با اتکا بر درس خواندن و پر کاری میتوان در آن پذیرفته شد.حالا من یک دانشجوی پزشکی شده ام.حس میکنم علاقه ای به این رشته ندارم.جان و آسایش سایر مردم دغدغه ی اصلی زندگی من نیست.به دانشگاه به عنوان محلی برای خوش گذرانی و اتلاف وقت نگاه میکنم.حالا چه آینده ای میشود برای من متصور شد؟جز یک انسان بی علاقه و بی رمق که تشخیص هایش همه از سر ندانستن است ؟حالا کنکور جواب جان مریض های مرا میدهد؟