اتمسفر زنانه: نگاهی به تئاتر فینگرفود

تئاتر فینگرفود نوشته نوشین تبریزی به کارگردانی سیما تیرانداز و با بازی فهیمه امن‌زاده و مارال جمال پناه در دی ماه ۴۰۴ در تئاتر شهر به روی صحنه رفت. خواننده‌ها و نوازنده‌هایش غزل سهرابی و شادان قوامی بودند. همین اسامی نشان می‌دهند که با یک دنیای کاملاً زنانه روبرو هستیم. داستان تئاتر هم روایت زندگی زنی در دهه ۶۰ است که به لحاظ فکری با جو غالب آن دوره همسو نیست اما به هر حال چاره‌ای جز پذیرش روال رایج آن زمان یعنی ازدواج و خانه داری ندارد. در ادامه این زن تصمیم به مهاجرت به آمریکا می‌گیرد و اتفاقات مختلفی در این مسیر برایش رخ می‌دهد که عمدتاً در قالب تک‌گویی بازیگر نقش اصلی (فهیم امن‌زاده) روایت می‌شوند. همچنین بازیگر نقش مکمل (مارال حجت پناه) نیز در طول داستان با نقش‌های مختلف حاضر می‌شود و کل تئاتر به همین شیوه پیش می‌رود. چیزی که در کنار بازی این دو نفر را به مراتب زیباتر و دلنشین‌تر کرده بود حضور دو خواننده زن در صحنه بود که به صورت زنده گیتار می‌زدند و آهنگ‌های مختلفی می‌خواندند. ترانه‌هایی که خوانده می‌شد همگی مرتبط با داستان و به نوعی مکمل دیالوگ‌ها و اجرای کلی بودند. خوانندگی دو بانوی جوان در سایه محدودیت‌هایی که برای خوانندگی زنان وجود دارد اقدام زیبا و جسورانه‌ای بود که شایسته تحسین و تکرار است. فینگرفود در ژانر کمدی درام بود و تماشاچی را همزمان می‌خنداند و به فکر فرو می‌برد. نقطه ضعفش شاید زمان طولانی یک ساعت و نیمه‌اش بود. به نظرم تئاترهایی که بخش اعظمشان تک گویی است بهتر است در یک ساعت اجرا شود تا مخاطب با علاقه بیشتری آن را دنبال کند