همه چیز نامفهوم: نگاهی به تئاتر کشتن موتزارت

تئاتر کشتن موتزارت یا بلعیدن پای اختاپوس که در دی ماه ۴۰۴ در تئاترشهر اجرا شد دقیقاً به نامفهومی اسمش بود. کارگردانش آرش سنجابی و  بازیگرانش آراد احمدخانی، سوگند صدیقی، میثم غنی‌زاده و ایده ابوطالبی بودند و سبک اش رئالیسم جادویی بود. هرچند من متوجه نشدم دقیقاً کجای این تئاتر رئال بود که حالا بخواهد جادو هم به آن اضافه شود اما به هر حال خودشان اینطور عنوان کردند. داستان به نوعی الهام گرفته از ماجرای ادیپ بود با این تفاوت که در اینجا مادر به خواهر تغییر داده شد و مدام عبارت غیر اخلاقی همبستری با خواهر در دیالوگ‌ها تکرار می‌شد. داستان روال مشخصی نداشت. آغاز و پایان نداشت. کار پر از اکتهای عجیب و غریب و نامفهوم بود. طراحی لباس هم متناسب با همین سبک انجام شده بود. به هر حال من نفهمیدم کارگردان به دنبال بیان چه مطلبی بود. شاید لایه‌های عمیق داشت که از فهم من خارج بود. تنها نقطه قوتش بازیگرانش بودند که توانسته بودند آن همه دیالوگ بی‌ربط و نامفهوم را حفظ کنند و یک ساعت بی‌وقفه اجرا کنند