ارتباطات بی اتصال

داشتم پست های ویرگول رو میخوندم . هر کس روایت خودش رو داره اینجا انگار واقعا شده آخرین سنگر ما ، کامنت ها در سایت های مختلف و حتی دیشب در سایت دیجیاتو بسته شد معلوم نیست ویرگول چه موقع بسته بشه
حقیقتا گریه م گرفت . آدم ها دنبال راهی هستند که شنیده بشن حتی کلام دل حتی درد و دل اینجا آخرین امید اوناست . مینویسند برای اینکه شاید رهگذری بخواند شاید هم نه مینویسند برای دل خودشان که نوشته باشند .
در کوچه خیابان ها اما مغازه ها از ساعتی به بعد بسته میشن انگار که همه میخوان به نقطه امنی برسند
اقتصاد بی دیجیتال ، رویاهای بر باد رفته ، مادری که 5روزه از فرزندش خبر نداره ، فرزندی که به ناچار مهاجرت کرده و از خانواده خبر نداره
در میان همه اینها ولی امید هنوز زنده است . این آخر خط نیست
اینجا هنوز چراغی روشن است
مواظب خودتون باشید