توی سالهایی که با Python کار کردم و کمکم وارد دنیای امنیت شدم، به یه چیز مهم رسیدم:
فرق یه دولوپر معمولی با یه دولوپر حرفهای فقط سرعت و مهارت کدنویسی نیست؛ نوع نگاهش به ریسک و امینته.
🔹 خیلیها Python رو یه زبان «ساده» و «بیدردسر» میدونن،
ولی همین سادگی، اگر بدون ذهنیت امنیتی باشه، میتونه تبدیل بشه به یه نقطهضعف واقعی.
امروز چندتا از چیزهایی که تو پروژههای واقعی یاد گرفتم—و واقعاً ای کاش زودتر یاد میگرفتم—رو با شما به اشتراک میذارم:
اوایل کار فکر میکردم چون Python سطح بالاست، خیلی از حملات خودبهخود کنترل میشن.
واقعیت؟ نه!
فرقی نمیکنه CLI بنویسی، API بنویسی یا یه اسکریپت کوچیک:
هر ورودی بدون Validation = یه در باز.
بهترین عادتی که میتونید از همین امروز شروع کنید:
همه ورودیها رو «غیرقابل اعتماد» فرض کنید.
یه مدت امنیت رو میذاشتم آخر کار.
ولی کمکم فهمیدم security باید از همون اول تو سر و کلهی کد باشه:
قبل از طراحی
قبل از انتخاب کتابخونه
قبل از merge کردن
الان اگر چیزی امن نباشه، از نظر من هنوز «کامل» نیست—even if it works.
Bandit، Semgrep، Trivy، Linters… همهشون عالیان.
ولی فقط هشدار میدن؛
این ما هستیم که باید بفهمیم چرا هشدار مهمه.
بعد از دیدن هر هشدار، یه لحظه مکث کنید و بپرسید:
اگه من مهاجم بودم، از این نقطه چی میتونستم دربیارم؟
کتاب، دوره، مقاله… همه خوبن و منم همیشه دنبالشونم.
ولی هیچچیزی مثل این نیست که یه پروژه واقعی رو خودت بسازی، خرابش کنی، دوباره درستش کنی و ایمنش کنی.
تجربهٔ Debug کردن یه مشکل امنیتی، واقعاً چیزیه که هیچ آموزشی جایگزینش نیست.
کمکم امنیت برای من تبدیل شد به یه «عادت ذهنی».
همونطور که موقع نوشتن کد حواست به Performance هست، امنیت هم باید همینقدر طبیعی باشه.
در نهایت، چیزی که همیشه دوست دارم منتقل کنم اینه:
Python فوقالعادهست، ولی وقتی واقعاً میدرخشه که همراه با یه نگاه امنیتی باشه.
اگر این مسیر برات جدیه، از همین امروز یه تغییر کوچیک شروع کن.
همین تغییرهای کوچیکه که بعد از چند ماه، باعث میشه بقیه برای مشورت امنیتی بیان سراغت.
برنامه نویس باشید و ازش لذت ببرید.
میم جیم صاد
MimJimSad
