آس و پاس‌ها در پاریس و لندن


جورج اورول _ 1933

نیاز واقعی به درشکه دستی یا گاری اسبی نیست، ولی وجود دارند و دایرند زیرا سنت شرقی، پیاده‌روی را دون‌شأن اشخاص خاصی می‌داند. این‌ها وسایل تجملی هستند همانطور که هرکسی که سوار آن‌ها شده می‌داند، تجملی محقرند و اگرچه کمی سبب راحتی می‌شوند ولی این راحتی ارزش رنج و مشقت انسان یا حیوانی را که آن را می‌کشد ندارد.

///////////////////////////////////////////////

وضع ظرفشو هم به همین منوال است، البته او در مقایسه با درشکه کش یا اسب گاری زندگی اشرافی دارد با اینحال کار وی نیز پرمشقت و طاقت‌فرساست، برده‌ایست بیهوده در هتل یا رستوران زیرا چه نیازی به هتل مجلل و رستوران پر زرق و برق است؟!

///////////////////////////////////////////////

وجود هتل یا رستوران ضروری است اما ملازمه با برده کردن چندین صدنفر ندارد. هتل و رستوران به تفنن و شکوه می‌پردازند نه ضروریات. اصل این است که کارکنان هرچه بیشتر کار کنند و مشتریان هرچه بیشتر پول بپردازند و کسی جز صاحب کار که پول‌های بدست آمده را صرف خرید ویلا در سواحل دریا می‌کند، سود نمی‌برد. هتل به اصطلاح شیک جایی است که در آن‌جا صدنفر جان می‌کنند تا دویست نفر برای چیزی که نیاز حقیقی به آن ندارند پول‌های هنگفتی خرج کنند. اگر موارد بیهوده از امور هتل‌ها و رستوران‌ها حذف شوند و کارها به سادگی برگزار گردند، فقط شش تا هشت ساعت کار به جای ده یا پانزده ساعت برای ظرفشویی کفایت می‌کند.

نمی‌توان گفت که اینان به علت تنبلی یا سرنوشت و قسمت دچار چنین زندگی‌ای شده‌اند زیرا آدم تنبل به درد ظرفشویی نمی‌خورد، بلکه در دامی افتاده‌اند که امکان اندیشیدن را ندارند. اگر ظرفشوها مجال تفکر داشتند سال‌ها پیش می‌بایست اتحادیه‌ای تشکیل می‌دادند و برای بهبود وضع خود دست به اعتصاب میزدند. اما فکر نمی‌کنند زیرا وقت ندارند. مشقات زندگی آنان را برده و بنده کرده است.

///////////////////////////////////////////////

مارکوس کارتو می‌گوید برده نباید ساعات بیداری را بیکار باشد. مفید یا غیرمفید بودن کار مطرح نیست. او باید کار کند زیرا خود کار دست کم برای برده ثمربخش است.

///////////////////////////////////////////////

به نظر من دلیل تداوم کارهای بیهوده و بی‌مصرف، ترس از سرکشی توده مردم است. عقیده بر این است که توده مردم چنان جانوران پستی هستند که در صورت بیکار بودن خطرناک می‌شوند، پس باید طوری سرگرم و مشغول شوند و مجال تفکر برایشان باقی نماند.