شرحی بر صفحه ی پیش رو

بنام آن که زیبایی و مهر را آفرید

شعر خراشه ایست از زخم های درونی انسان ، مرهمی است بر درد های زندگی، که می جوشد از درون . گاه ناله می کنداز هجر روزگار و گاه شکر می کند از هیچستان زندگی. گاهی اسیر درد است و نجواگر و گاهی از هیچ نمی هراسد و ازهمه چیز می گذرد. گاهی همه چیز را در ظلمات شب تصویرمی کند و گاهی روشنای روز تنها چیزی است که می بیند.

گاه از محبوب خود گله می کند و گاه در هجر وی ناله سرمی دهد. غرق در ‌دریای سجود است. آهنگی است برخاسته از جریان زندگی که گاهی صدای امواج کوتاه صبحگاهی دریا را زمزمه می کند و گاهی غرش رعد و طوفان را فریاد میکند. گاهی با مطلوب خویش سیر می کند و گاهی غریق درظلمات که فقط با لمس دستان خود شکلی و حالتی و دردی رابه تصویر می کشد. گاهی راه را نشان می دهد و گاهی بن بست کوچه ای را تجربه می کند. اما در هر شکل که به آن بنگری گوشه ای از زیبایی های دنیای درون را که تنهاواقعیت واقعی روزگار ماست به ما نشان می‌دهد. اگر بتوانی ارتباطی با شعر برقرار کنی آن چه هدف شاعر بوده را دست یافته ای و گر نه آهنگی است سبک که نسیم آن از تکان دادن کوچکترین برگ‌ها نیز عاجز خواهد بود.

دلنوشته هایی که در این صفحه خدمت علاقمندان عرضه شده یا میشود حاصل تجربیات شخصی است از رنگ زندگی و بینهایت درون . تلاش دارد آن چه را که درک کرده به دیگری منتقل کند. باشد که راهی افروز گردد برای چشمان ما ، بل زودتر، راه از بیراه بازشناسی شده و حقیقت زندگی بر چشمان درونی رهرو آشکارتر.