پَرسه

بیا با عطرِ باران آشنا شو

شِنو پیغام دریا، با خدا شو

مَشین در یک مکان تا آخر عمر

از این جایی که هستی جابجا شو

درآ در گلْسِتانْ، همچون پرستو

برو با عندلیبان همنوا شو

به آوازی که اینان می سرایند

رها کن درد و درمان ، خود شفا شو

مشو در راه یاران سدٍّ بر راه

در ایثار و محبت، مقتدا شو

مرنجان هیچْْ دل را با کلامت

به لطفی، مرهمی بر بینوا شو

غریبان را پناهی دِه روان بخش

به میدان کرامت مدعا شو

برو جایی که آدم رفته آنجا

به هر کس سوی حق شد باوفا شو

بیفروز آتشی اندر دلت سخت

به عزت، زان میان تا انتها شو

تنت را شستشو کن از هیاهو

غبار غم که شستی، بی هوی شو

جدا کن هر وجودی از تعلق

عدم را برگزین بی منتها شو

شبانگاهی که ایزد حکم کردست

تو خاموشی گزین اندر سرا شو

به سرخوش گو:چرا خامش نگشتی؟

که گشتی پَرسه، زین پس

بیصدا شو