دانهای که در نهادش نهادند همی از ندانی بر نادانی است.
پس نهالی که از حال و روزش بِرویَد نیست الی سَنَد جُرم و این جُرم خود جِرمی باشد بر ترازوی بی عدالتی.
و همانا…
و همانا درختی که از آن نهال رویِش کند خود رَختی باشد بر سیَه دلیِ کودِ تغذیه شان.
و چون نیست شوند، بقایاشان تجزیه و رَوَد به دانههای پاک باغ.
