مراسم اختتامیه مسابقات دو و میدانی ۱۳۹۷ دانشگاه استان مرکزی تازه شروع شده بود. صدای تشویق، نورافکن، دوربین، مجری هیجان زده و یک عالمه دانشجو که منتظر بودند اسم دوستشان را بشنوند.
مجری با هیجان اعلام کرد:
«و اما نفر اول رشته دوی ۴۰۰ متر با زمان ۵۵ ثانیه… آقای رضا قاسمی!»
رضا که هنوز نفسش از مسابقه قبلی سر جایش نیامده بود، از جا پرید. اطرافیانش هلش دادند:
«برو بالا دیگه قهرمان!»
او هم با اعتمادبه نفس کامل، دوید روی سن (البته این بار بدون نفس گیری علمی 😅)، تندیس طلایی را گرفت، بوسید و با غرور رو به جمعیت گفت:
«تقدیم به همه کسایی که گفتن ازم دونده درنمیاد!»
سالن غرق در تشویق شد. رضا با تندیس عکس گرفت، ژست قهرمانانه گرفت، حتی یه لایو اینستاگرامی هم گذاشت و گفت:
«بالاخره تندیس گرفتم!»
اما درست وقتی داشت از پله ها پایین می آمد، یکی از داوران با چهره ای وحشت زده دوید روی سن و گفت:
«ببخشید! اشتباه شده! قهرمان واقعی آقای محسن قاسمی هستن، نه رضا!»
سکوت چند ثانیه ای در سالن پیچید… بعدش همه از خنده منفجر شدند!
رضا با خنده گفت:
«خب بالاخره یه قاسمی باید می برد، حالا من یا اون، چه فرقی داره!»
مجری با خنده گفت:
«رضا جان، تندیس رو بده، ولی اون سخنرانی پرشورت رو نگه دار برای سال بعد!»
رضا تندیس را پس داد و با همان خونسردی گفت:
«چشم، فقط یه خواهش… تندیس سال بعد رو از همین الان رزرو کنید برای من!»
سال بعد، باورش سخت بود اما رضا واقعاً قهرمان شد. وقتی اسمش اعلام شد، همان داور با خنده گفت:
«این بار مطمئنم خودتی!»
و رضا گفت:
«آره، چون محسن امروز اصلاً نیومده!» 😂
تو نشان سازان ما جوری تندیس تولید می کنیم که دیگه از این اشتباها پیش نیاد کل سالن رو هوا نره. واسه سفارش به وب سایت ما سری بزنید.
