جواب ابلهان خاموشی نیست!!!

روزی که به دنیا آمدیم، همه چیز از نظر ما پاک و زلال بود. جهان، زمین، آدم ها، اقوام، فامیل...

بعد که کم کمک وارد جامعه شدیم، مدرسه رفتیم، توی مسابقات شرکت کردیم، بردیم، باختیم، فهمیدیم که نه! آدم ها خورده شیشه زیاد دارند. برای بعضی ها کم است، برای بعضی ها خورده شیشه آنقدرها زیاد است که با حرف هاشان تف می شوند توی قلب آدم.

با خیلی از این آدم هایی که حرف هاشان پر نیش و کنایه است، می شود کنار آمد، یعنی قطع رابطه کرد. دوری کرد، به همین راحتی!

اما با بعضی ها هم نمی شود. با چه کسانی؟ با آن ها که در را ببندی، از پنجره می آیند تو. رابطه فامیلیتان یک در یک است. اینجاست که می گویند از فامیل شانس نیاورده ایم.

واقعیتی است که باید قبول کرد. بعضی فامیل ها هستند که حرف زدن بلد نیستند. طوری توی حرف هاشان با خاک یکسانت می کنند که پیش خودت فکر می کنی این فامیل است یا دشمن قسم خورده من؟

اگر این دسته از آدم ها را جزو ابلهان قرار دهیم، جواب شان خاموشی نیست!

چرا؟ بهتان می گویم.

جایی در کلیپی از استاد سوگل مشایخی( اگر نمی شناسید حتما در گوگل جست و جویش کنید) دیدم که می گفتند: "ما در عرفان داریم که گر تو با بد بد کنی پس فرق چیست؟

این به معنای خاموشی نیست؟ بلکه فقط به معنی مقابله به مثل نکردن است. یعنی اگر کسی چیزی گفت که ناراحت شدی، تو هم چیزی نگو که ناراحت شود. هوای زبانت را داشته باش که بیشترین حق الناس گردن همین یک ذره ماهیچه ولوله جادوست.

باید چه کار کرد؟ باید فرش قرمز این افراد نبود!

یعنی پیش خودشان فکر نکنند که هر حرفی زدند باز هم می توانند توی آغوش شما جا شوند. باید حد و حدود خودشان را بدانند. باید سر عقل بیایند( البته این مورد را بعید می دانم)

خلاصه که اگر ابلهی به شما حرفی زد که رنجیدید، فاصله تان را باهاش رعایت کنید. حرفی نزنید که برنجد اما کاری هم نکنید که معنی اش این باشد که عیبی ندارد، من کیسه بکس شما هستم، هر وقت خواستید خالی شوید بیایید و بتوپید به من.

پی نوشت: شما جواب ابلهان را چه می دهید؟ برایم بنویسید.

محدثه رضایی زاده