اتفاق غمانگیزی که در دیماه ۴۰۴ افتاد، یک جنگآشوب بود نه فقط یک اعتراض ساده.
باید سه گروه که در این جنگآشوب حضور داشتند را از هم تفکیک کنیم:
۱. معترضین: اغلب افرادی که در جنگآشوب بودند، معترض بودند. افرادی که اعتراض سیاسی(بیشتر) یا اقتصادی(کمتر) داشتند. آنها فقط شعار میدادند و اهل تخریب و یا صدمه زدن نبودند. بیشتر قربانیان این جنگآشوب، این بخش از مردم مظلوم بودند.
۲. اغتشاشگران: بخشی از افراد حاضر در جنگآشوب، اغتشاشگر بودند. یعنی به دلیل خشم یا هر انگیزه دیگری به تخریب و صدمه زدن به جانها یا اموال عمومی پرداختند. فیلمهای زیادی وجود دارد که نشان میدهد این وندالها در حال تخریب علائم رانندگی هستند یا یک بسیجی و نیروی انتظامی را دوره میکنند و شروع به کتک زدن او میکنند. یا اینکه به مسجد و امامزاده و بانک و فروشگاهها حمله میکنند و تخریب میکنند. وندالیسم فقط خاص ایران نیست و در همه جهان میتوان نمونههایی از وندالها را مشاهده کرد. هرجومرج و بیقانونی بهترین فضا برای فعالیت این افراد است. برخی از همین وندالها قربانی تروریستها شدند و البته این افراد نیز در کشته و زخمی شدن نیروهای امنیتی نقش داشتند.
۳. تروریستها: این افراد، اشخاص آموزشدیده و مسلحی بودند که برای کشتن به خیابان آمده بودند. هدف،فقط افزایش کشتهها بود و مهم نیست از کدام طرف باشد. اتفاقا کشتن معترضین برای کارفرمای تروریستها خوشایندتر بود. تعداد زیاد کشته، بهانه برای تخریب چهره جمهوری اسلامی به دست میدهد و راه را برای مشروعیت زدایی و حمله به ایران هموار میکند. اینکه بسیاری از قربانیان، از پشت تیر خورده بودند نه از روبرو نشان میدهد که تروریستها بین معترضین حضور پیدا میکردند و در فرصت مناسب آنها را با سلاح سرد یا گرم از پشت هدف قرار میدادند.
بنابراین، رخدادهای دی را از یک گونه نبینیم و شرکتکنندگان را نیز. معترض و اغتشاشگر و تروریست، هر سه در این ماجرای خونبار و غمانگیز حضور داشتند.
