آهن، فراوانترین عنصر کم مقدار در بدن، بخشی از هموگلوبین و میوگلوبین را شکل میدهد که اکسیژن را در خون حمل و به آزادسازی انرژی کمک میکند؛ درحالیکه سایر عناصر کم مقدار مانند روی، مس و منگنز برای سیستم ایمنی سالم لازماند و فلزات ضروری برای فعالیت آنزیمهای مس-روی-سوپراکسید دیسموتاز (Cu-Zn-SOD) و منگنز سوپر اکسید دیسموتاز (Mn-SOD) هستند. این مواد معدنی بخشی جداییناپذیر از سیستمهای آنزیمی آنتیاکسیدانی بدن را شکل میدهند و به عنوان کوفاکتور برای بسیاری از آنزیمها عمل میکنند. چای رویبوس حاوی مقادیر کم آهن، منیزیم، فسفر، سدیم، کلراید و پتاسیم است.
مطالعهای برای تشخیص اینکه چای رویبوس اثر مضر بر جذب آهن، مشابه چای متداول (Camellia sinensis)، دارد یا خیر انجام شد. سه گروه شرکت کننده، متشکل از 10 مرد جوان سالم که از نظر وضعیت آهن و ابعاد بدنی قابل مقایسه بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از مصرف عنصر آهن، گروه A چای رویبوس، گروه B چای متداول و گروه C آب جوشیده نوشیدند. میزان جذب آهن 14 روز بعد اندازهگیری شد. میانگین جذب آهن پس از مصرف چای رویبوس، چای متداول و آب، به ترتیب، 25/7، 70/1 و 34/9 درصد بود. در مقایسه با چای متداول (Camellia sinensis)، چای رویبوس بر جذب آهن تأثیر قابل ملاحظهای نداشت.
همچنین در مطالعهای اثر مصرف چای گیاهی رویبوس بر وضعیت آهن بزرگسالانِ در معرض خطر پیشرفت بیماری عروق کرونری بررسی شد. پس از مصرف شش فنجان رویبوس در روز به مدت 6 هفته، شاخصهای وضعیت آهن، برای تعییین وضعیت آهن شرکتکنندگان، مشخص شدند. تغییرات قابل ملاحظهای در این پارامترهای بیوشیمیایی، پس از تکمیل دورههای مطالعه، ثبت نشدند. نتایج نشان دادند که مصرف چای رویبوس اثر منفی بر وضعیت آهن افراد شرکتکننده در این مطالعه، با توجه به ترکیب رژیم غذایی همیشگی و تنوع ژنتیکی در ژن HFE (ژن اثرگذار بر جذب آهن) نداشت.
