۳۶ امین جشنواره جهانی فجر - قسمت اول

Isolani:

اولین فیلمی که دیدم، در نشریات جشنواره، هم نامش هم با ترجمه‌ی پیاده شطرنج آمده و هم جدا افتاده. محصولی مستقل از سینمای انگلستان. همان طور که در خلاصه‌ی داستان آمده، درباره‌ی مادر جوانی است که با تک فرزند ناشنوایش، تنها در ساختمانی متروکه زندگی می‌کند. او که این زندگی را به نوعی برای فرار از آدم‌ها و اتفاقات انتخاب کرده، با مشاهده‌ی تصادفی یک قتل وارد ماجراهای خطرناکی می‌شود.

کمی که از شروع فیلم می‌گذرد مشخص می‌شود که یک فیلم مبتدی است. بازی بازیگران هر چقدر نقش فرعی‌تر می‌شود، بیشتر توی ذوق می‌زند. هر چند نقش‌های اصلی تقریبا قابل قبول‌اند. با اینکه با یک فیلم جنایی و هیجانی طرفیم، اما انگار کارگردانی و همچنین تدوین به اجبار روایت را به سمت کندی برده‌اند.

داستان و فیلمنامه اما جذاب است، هر چند اگر بیشتر پرداخت می‌شد، می‌توانست بسیار هیجان انگیزتر باشد. به ویژه بخش دراماتیک داستان که هر چند مدنظر بوده اما چندان خوب از کار در نیامده و رابطه‌ی قدرتمندی بین آن و بخش هیجانی ماجرا برقرار نمی‌شود. همچنین در برخی برهه‌ها روند اتفاقات کمی غیرمنطقی می‌شود و شاید به سختی بتوان آن را پذیرفت.

Miracle:

فیلم دوم، معجزه، از سینمای لیتوانی بود. تقریبا یک کمدی تاریخی. با کمی فانتزی. ایرنا مدیر مزرعه‌ای در شهری کوچکی از لیتوانی است. در دوره‌ای که کمونیسم کنار گذاشته شده، و حالا این مردم دست به گریبان با فجایع اقتصادی هستند. از جمله مزرعه تحت مدیریت ایرنا که رو به ورشکستگی است.

حال یک نفر صاحب سرمایه به این شهر که زادگاهش است سفر کرده و می‌خواهد با سروسامان دادن به اوضاع این شهر و مزرعه‌اش، به یاد والدینش کاری کرده باشد. احتمالا همان چیزی که نیاز است. اما با روشن شدن نیت‌های واقعی این قهرمان نو رسیده، اوضاع آن طور که انتظار می‌رفت، حداقل از نگاه ایرنا، نشد.

فیلم از همان ابتدا با طنزش مخاطب را همراه می‌کند. هر چند با جلوتر رفتن و درگیر شدن در روایت، کمی از این طنز کاسته می‌شود. اما همین زبان و روایت کمیک‌گونه ابزاری می‌شود برای به تصویر کشیدن و نقد آنچه به کشور‌های رها شده از کمونیسم، در مسیر به سوی کاپیتالیسم گذشت.

شاید به بتوان گفت داستان کمی زیادی نمادین می‌شود و از روایت آدم‌ها جا می‌ماند. اما باید کارگردانی و همچنین موسیقی خوب و هماهنگ فیلم را تحسین کرد.

Mrs Hyde:

به عنوان آخرین فیلم در قسمت اول، یک فیلم فرانسوی زبان واقعا می‌توانست لذت بخش باشد. آن هم با بازی ایزابل هوپرت. احتمالا شاخص ترین بازیگر حاضر در این دوره‌ی جشنواره.

این فیلم هم فانتزی بود. اما آنچنان عجیب شد که تقریبا از روایت جا ماندم و چیزی دستگیرم نشد. مخصوصا برخی صحنه‌ها که در گذر از ممیزی بهم ریخته‌ بود به نظر صحنه‌هایی کلیدی بود، و در همان نقاط من سردرگم می‌شدم.


http://fajriff.com/