کارشناس مسائل شهری در خصوص مسائل شهر تهران با اشاره به اینکه کمبود منابع بهانه مدیران برای کارنکردن است گفت:تهران از کمبود منابع مالی رنج نمیبرد، بلکه درگیر شیوه تأمین منابع است.
دکتر هادی زرقانی افزود:ادامه مسیر فعلی میتواند به تشدید بحرانهای ساختاری انجامد، اما اگر رویکرد از پروژهمحوری به کیفیت زندگی و از منطقهمحوری به ناحیهمحوری تغییر یابد، هنوز امکان اصلاح مسیر وجود دارد.
وی اظهار داشت: اصلیترین مسئله تهران، فرسایش جایگاه برنامهریزی شهری است، اسنادی چون طرح جامع و تفصیلی که باید قطبنمای توسعه باشند، به ابزارهای منعطف و قابلتغییر بدل شدهاند در نتیجه، تصمیمهای شهری بیش از آنکه مبتنی بر منطق فنی و شهرسازی باشند، تابع فشارهای اقتصادی و کوتاهمدت شدهاند.
کارشناس مسائل شهری تصریح کرد:تهران از کمبود منابع مالی رنج نمیبرد، بلکه درگیر شیوه تأمین منابع است.
زرقانی ادامه داد: وابستگی به درآمدهای ناپایدار نظیر تراکمفروشی و شهرفروشی، توسعه کالبدی را بدون تقویت زیرساختها پیش برده است واین ناپایداری مالی، کیفیت زندگی شهری را بهشدت کاهش داده و به رشد نامتعادل جمعیت دامن زده است.
وی گفت: توزیع خدمات و سرمایهگذاری شهری در تهران، نه براساس نیاز واقعی شهروندان بلکه بر اساس ارزش اقتصادی زمین صورت میگیردو این منطق سودمحور، شکاف میان مناطق برخوردار و محروم را افزایش داده و عدالت فضایی را از مفهوم شهرسازی حذف کرده استبهتدریج، شهر به مجموعهای از جزایر نابرابر بدل شده که از همپیوستگی اجتماعی تهیاند.
وی در ادامه به حذف مقیاس محله و ناحیه از تصمیمسازی اشاره کرد و افزود:در حال حاضر، محلهها و نواحی شهری که بیشترین بار خدمات شهری را تحمل میکنند، کمترین نقش در تصمیمگیریها دارند.
زرقانی افزود:این تمرکزگرایی در مدیریت، هم بهرهوری اداره شهر را کاهش داده و هم سرمایه اجتماعی و حس تعلق شهروندی را تضعیف کرده است.
زرقانی همچنین به معضل حمل و نقل در تهران اشاره کرد و افزود:سیاستهای حملونقل در تهران عمدتاً متوجه کنترل پیامدهاست نه اصلاح علتها.
وی ادامه داد:افزایش مسیرها و زیرساختهای حملونقل عمومی بدون تجدید نظر در الگوی پراکنش کاربریها راهحل پایداری نیست و تا زمانی که الگوی زندگی شهری مبتنی بر سفرهای روزانه طولانی باشد، مسئله ترافیک پابرجا خواهد ماند.
وی در پایان خاطرنشان کرد: تهران امروز در معرض فروپاشی تدریجی کیفیت زندگی است، نه از فقدان منابع، بلکه از فقدان منطق توسعه و راه نجات در بازگشت به اصول شهرسازی علمی، توسعه متوازن، تقویت مدیریت محلی و پایدارسازی مالی شهری نهفته است که با چنین تغییر رویکردی، تهران هنوز میتواند از شهر بحرانزده به شهری برای زیستن و بالندگی تبدیل شود.
