بحرانهای محیطزیستی دیگر مسئلهای حاشیهای یا صرفاً علمی نیستند؛ آنها به مسئلهای ارتباطی، اجتماعی و سیاسی تبدیل شدهاند. تغییرات اقلیمی، آلودگی هوا، بحران آب، فرسایش سرمایههای طبیعی و تعارض منافع در حکمرانی محیطزیست، همگی در بستری از معنا، روایت، گفتمان و ارتباط شکل میگیرند. در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است:
نقش ارتباطات در مواجهه جوامع با بحرانهای محیطزیستی چیست؟
کتاب «ارتباطات سبز: مبانی نظری، چارچوبهای عملیاتی و شواهد تجربی» تلاشی نظاممند برای پاسخ به این پرسش است. این کتاب با تکیه بر نظریههای معتبر علوم ارتباطات و علوم اجتماعی، مفهوم «ارتباطات سبز» را بهعنوان یک حوزه میانرشتهای تعریف و عملیاتی میکند؛ حوزهای که در تقاطع ارتباطات، سیاستگذاری عمومی، رسانه، فرهنگ و محیطزیست قرار دارد.
در این کتاب:
مفهوم ارتباطات سبز بر اساس تعاریف استاندارد بینالمللی و با دقت مفهومی تبیین شده است؛
نظریههایی مانند ارتباطات توسعه، ارتباطات محیطزیست، نظریه گفتمان، کنش جمعی، چارچوبسازی رسانهای و حکمرانی ارتباطی بهصورت انتقادی بررسی شدهاند؛
از دادهها، آمارها و شواهد تجربی ایران و جهان برای تحلیل شکاف میان آگاهی، نگرش و کنش محیطزیستی استفاده شده است؛
نقش رسانهها، روابط عمومیها، نهادهای دولتی، کنشگران مدنی و شرکتها در شکلدهی به ارتباطات سبز تحلیل شده است؛
و در نهایت، مدلها و راهبردهای عملیاتی برای سیاستگذاران، فعالان رسانهای و پژوهشگران پیشنهاد شده است.
این کتاب صرفاً درباره «محیطزیست» نیست؛ درباره قدرت ارتباطات در ساختن یا تخریب آیندهای پایدار است. نشان میدهد که بدون طراحی آگاهانه سیاستهای ارتباطی، حتی بهترین برنامههای محیطزیستی نیز به شکست میانجامند.
«ارتباطات سبز» برای پژوهشگران علوم ارتباطات و علوم اجتماعی، فعالان رسانه، متخصصان روابط عمومی، سیاستگذاران و تمام کسانی نوشته شده است که باور دارند تغییر پایدار، بدون ارتباطات مؤثر ممکن نیست.
این کتاب با عنوان «ارتباطات سبز: مبانی نظری، چارچوبهای عملیاتی و شواهد تجربی» هماکنون در مرحله ویراست ادبی قرار دارد و بهزودی منتشر خواهد شد.
