339ـ Pوَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى وَ إِلَى اللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِO. (22/لقمان)
339- The one who submits himself to God, while doing charitable deeds, holding onto a firm handle and leaned on a sure support; and the end of all matters is direction to God. (22)
339ـ كسى كه روى خود را تسليم خدا كند در حالى كه نيكوكار باشد، به دستگيره محكمى چنگ زده (و به تكيهگاه مطمئنى تكيه كرده است)؛ و عاقبت همه كارها به سوى خداست. (22 / لقمان).
340ـ Pوَ لَقَدْ آتَيْنَا دَاوُدَ مِنَّا فَضْلاً يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَO. (10/سبأ)
340- Certainly, we gave David a grace virtue from Us: We said to the mountains and birds: O mountains and birds! Sing along with and sing the praises of God with him! And We softened the iron for him, (10)
340ـ و ما به داوود از سوى خود فضيلتى بزرگ بخشيديم؛ (ما به كوهها و پرندگان گفتيم:) اى كوهها و اى پرندگان! با او همآواز شويد و همراه او تسبيح خدا گوييد! و آهن را براى او نرم کردیم. (10 / سبأ).
341ـ Pأَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَ قَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَ اعْمَلُوا صَالِحاً إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌO. (11 /سبأ)
And we said to him: Make complete and spacious armor and make the rings to the size and proportionate! And do righteous deeds. That’s what you do, I can see (11)
(و به او گفتيم:) زرههاى كامل و فراخ بساز، و حلقهها را به اندازه و متناسب كن! و عمل صالح بجا آوريد كه من به آنچه انجام میدهيد بينا هستم! (11 / سبأ).
342ـ بركة عظيمة من الله علي النبي داود عليهاالسلام: المعجزات المختلفة التي سننا قشها أدناه هذه الآية، هو جزء من فضيلة النبي داود (ع). صوت جميل جدا، و قوة علي الحكم العادل المذكورة في سورة "ص" و هي جزء أخر من هذه النعمة الألهية. كما أن إحدي بركات الله لداود (ع) هي أن الله أنعم عليه ابن تقوي و حكيم و قاضي مثل سليمان. و كان اهمها فضيلة النبوة والرسالة التي أعطاها الله عليه. علي و شك أن تنسجم معه الطيور و الجبال قد أخبرته في نفس الوقت علي الرغم من أن جميع جزئيات العالم تحمد و تسبيح الله، كان امتياز ديفيد أنه عند رفع الصوت و بدء تسبيح الله، ظهر ما بداخل هذه المخلوقات و أصبح الهمس الداخل للهمس الخارجي مثل خبر وجود المسبحة. كما ورد في الرواية خبر التمجيد علي يد رسول الله صلی الله عليه و آله، كما ذكرت المسبحة مذكورة في الروايات. في رواية الإمام صادق (ع): " كان داود يخرج إلي السهل والصحراء وعند ما يتلو سفر المزامير، لم يكن هناك جبل، و لا رجم، و لا عصفور إلا أنهم كانوا جميعاً معه الصوت نفسه " و بعد هذه الفضيلة الروحية، تذكر الآية فضيلة مادية، قائلة: خففنا الحديد من أجله " ظهور الآية هو أن لين الحديد في يده تم بواسطة أمر إلهي و معجزة. ما الذي يمنع من يعطي الفرن الساخن حديد التليين، أن وضع صفة واحدة في مخالب نبي بصور آخري؟!
342- Great blessing of God to Prophet David (AS): The various miracles that will be discussed below this verse are part of the virtues of Prophet David (AS). Very beautiful voice and power over the just judgment mentioned in Surah “Sad“is also another part of this divine grace. Also, one of the blessings of God upon David (AS) was that God bestowed upon him a son who was pious, wise, and a judge, like Solomon. Most important was the virtue of the prophecy and epistle that God bestowed upon him. about to become consonant, the birds and the mountains with him have told the same time, although that all the particles of the world do praise and say praise to God, David’s privilege was that when raising his voice and starting to praise God. What was inside these creatures' world became manifest, and the inside whisper became the outer whisper, just as the news of the rosary being, as the news of the glorification in the hands of the prophet (PBUH) of Islam, is also mentioned in the narration, the rosary is also mentioned in the narrations. In the narration of Imam Sadiq (as): “David would go out into the plains and desert, and when he recited the book of psalms, there was no mountain, no stoning, no bird except they were altogether the same sound with him. “After this spiritual virtue, the verse mentions a material virtue, saying: “We softened the iron for him. “The appearance of the verse is that the softening of the iron in his hand was done by divine command and by miracle. What prevents the one who gives the heated furnace the softening iron, from putting the same property with another form in the prophet’s claws?!
342ـ مواهب بزرگ خدا به حضرت داود (ع): معجزات گوناگونی که ذیل این آیه از آنها سخن به میان خواهد آمد، بخشی از فضائل حضرت داود (ع) است. صدای بسیار زیبا و قدرت بر قضاوت عادلانه که در سوره "ص" به آنها اشاره شده نیز بخشی دیگر از این فضل الهی محسوب میشود. همچنین یکی از این نعمتهای خدا به داود (ع) این بود که به وی فرزندی پارسا دانا و دادگر همچون سلیمان (ع) عطا کرد. از همه مهمتر، فضیلت نبوت و رسالت بود که خدا در اختیار او گذاشت. درباره هم صدا شدن کوهها و پرندگان با او گفتهاند که گرچه همه ذرات جهان ذکر و تسبیح و حمد خدا میگویند، امتیاز داود (ع) این بود که به هنگام بلند کردن صدا و سر دادن نغمۀ تسبیح، آنچه در درون این موجودات بود، آشکار میگشت و زمزمه درونی به نغمه برونی تبدیل میشد همان گونه که خبر تسبیح سنگریزه در دست پیامبر اسلام (ص) نیز در روایات آمده است. در روایتی از امام صادق (ع) میخوانیم: «داود به سوی دشت و بیابان خارج میشد و هنگامی که زبور را تلاوت میکرد، هیچ کوه و سنگسار و پرندهای نبود مگر این که با او هم صدا میشد». بعد از این فضیلت معنوی، آیه به ذکر یک فضیلت مادی پرداخته، میگوید: «ما آهن را برای او نرم کردیم». ظاهر آیه این است که نرم شدن آهن در دست او، به فرمان الهی و به صورت اعجاز انجام میگرفت. چه مانعی دارد همان کسی که به کوره داغ خاصیت نرم کردن آهن را داده، همین خاصیت را به شکل دیگر در پنجههای پیامبرش قرار دهد؟!
343ـ Pقُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَ فُرَادَى ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا مَا بِصَاحِبِکُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَکُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِیدٍO. (46/سبأ)
343- Say: That I advise you on one speech and that speech is this that you rise purely for the sake of God two person by two person together or each one alone. So, use your intellect and think about me so that you can understand well that the owner of you of the Ummah is not a madman, He is not except but this that the messenger of God, and from the severe punishment on the Day of Judgment that is coming ahead, He scares you. (46)
343ـ بگو كه من به يک سخن شما را پند مىدهم و آن سخن اين است كه شما خالص براى خدا دو نفر دو نفر با هم يا هر يک تنها قيام كنيد و (درباره من) عقل و فكرت كار بنديد تا به خوبى دريابيد كه صاحب شما امت را جنون نيست، او جز اين نيست كه رسول خداست و از عذاب سخت روز قيامت كه شما را در پيش است مىترساند. (46 / سبأ).
344ـ الأمر بالفكر: المدارس المادية التي تشعر دائماً بالتهديد من قبل الدين الحقيقي، إنهم يصرون علي إدخال دعوة الدين السماوي علي أنها دعوة لإفساد أفكار الجماهير. هذا بالطبع، هذا النقاش، كان طويل المدي و بدلاً من ذلك أعطيت إجابات حاسمة و منطقية؛ لكن ضد هذا الاتهام، آيات مثل الآية المعنية، يدعو الناس إلي التفكير والتفكر؛ بل هو يعتبر مزاج الدين و عجينة التطور والتقدم البشري تفكيراً. كيف يكون دين مثل الإسلام أداة مخدرة أو نتاج جهل؟ بينما يتحدث مقدمها بصوت عال لجميع البشر لينهضوا لإحياء الأفكار الخاملة؛ هل ما ذالت في بيئة هادئة و خالية من الضجة؟ يقول الإسلام أنه في بيئة بعيدة عن الأهواء و موجات الدعاية السامة، بعيدا عن التعصب والعناد، أن تتمرد في سبيل الله والتفكر؛ هذا فقط نصيحتي لك. ليس من المضحك أن يتهم مثل هذا الدين، الذي بتكرا رهذه الدعوات بتسميم الأفكار؟ خاصة عند ما يقول لا، لاتفكر بمفردك و كأفراد، ولكن أيضاً تفكر في أزواج و مع بعضكما لبعض، الاستماع لمضمون دعوة الانبياء و أسبابها و إذا كانت وفق معيار العقل اقبلها، من الغريب أن يعتقد شخص ما أنه ينكر بالتأكيد عالم الطبيعة الخارق، و اين يعتبر ظاهرة من صنع الإنسان و يتم تقديم عاملها الهائل لمسائل مثل الخوف، والمجتمعات والروحية و نحوها، لكنهم ليسوا علي استعداد لقبول امكانية وجود عالم يتجاوز هذا العالم المادي، دون تحيز، فكر في أسباب توحيد الله و النبوة النبي مثل محمد صلی الله عليه و آله. و من المثير للاهتمام، أن الجزء الأخير من العديد من آيات القرآن هو دعوة للتأمل أو التذكير. في التقاليد الإسلامية، للفكر والفكر أهمية قصوي. نقرأ في رواية الإمام الرضا (ع) العبادة لا لكثرة الصلاة والصوم، والعبادة الحقيقة للفكر من عمل الله تعالي.
344- Command to thought: Material schools that always feel threatened by true religion insist on introducing the invitation of the divine religion as an invitation to deprave the thoughts of the masses. This is, of course, a long in scope and instead has been given decisive and reasoned answers; But against this accusation, verses such as the verse in question invite people to think and ponder. Rather, it considers the temperament of religion and the dough of human evolution and progress as thinking. How can a religion like Islam be a tool of narcotic or a product of ignorance? While its introducer speaks with an audible voice to all human beings to revive dormant thoughts, is it still in a quiet environment and empty of uproar? Islam says that in an environment far away from the whims and poisonous propaganda waves, far from bigotries and stubbornness to revolt for God and think, that’s just my only advice to you. Is it not ridiculous that such a religion, which has repeated, this invitation, accused of intoxicating thought; Especially when he says no, you not just think alone and as individuals, but also think in pair and with each other, listen to the content of the invitation of the prophets and their reasons and if it was following the criterion of reason accept it. it is strange enough, that someone thinks they deny the supernatural world of nature Wayne is considered a man-made phenomenon, and its phenomenal factor is introduced as issues such as fear, spiritual complexes, and the like, but they are not willing to accept the possibility of a world beyond this material world, without prejudice, think of reasons for the monotheism of God and the prophethood of the prophet like Muhammad (PBUH). Interestingly, the last part of many verses of the Qur’an is an invitation to contemplation or a reminder. In Islamic traditions, thought and thought are of primary importance. in a narration from Im Reza (AS), we read: Worship is not too much prayer and fasting, the true worship of thought is in the work of God Almighty.
344ـ امر به اندیشه: مکتبهای مادی که همیشه از ناحیه مذاهب راستین احساس خطر میکنند، اصرار دارند که دعوت ادیان را دعوت به تخدیر افکار تودهها معرفی کنند. البته این بحثی دامنهدار است و در جای خود جوابهای قاطع و مستدل به آنها داده شده؛ ولی در مقابل این اتهام، آیاتی مانند آیه مورد بحث، انسانها را به تفکر و اندیشه دعوت میکند؛ بلکه عصارۀ دین و خمیر مایۀ تکامل و پیشرفت انسان را تفکر میداند. چگونه ممکن است آئینی همچون اسلام، وسیله تخدیر یا مولود جهل باشد؛ در حالی که آورندهاش با صدای بلند به همۀ انسانها میگوید که برای زنده کردن اندیشههای خفته قیام کنید؛ آن هم در محیطی آرام و خالی از غوغا؟ اسلام میگوید که در محیطی دور از هوی و هوس و امواج تبلیغاتی مسموم، دور از تعصبها و دور از لجاجتها، برای خدا قیام کنید و بیندیشید؛ که تنها اندرز من به شما همین است. آیا مضحک نیست که چنین آئینی را که بارها این دعوت را تکرار کرده، به تخدیر افکار متهم کنند؟ به خصوص این که میگوید نه فقط در تنهائی و انفرادی بلکه بصورت دو نفری و با همیاری یکدیگر به تفکر بپردازید، محتوای دعوت انبیاء و دلایل آنها را بشنوید و چنانچه با معیار عقل هماهنگ بود، پذیرا شوید. عجیب است که برخی متفکران، جهان ماورای طبیعت را به طور قطع انکار میکنند و این را یک پدیده ساختگی بشر میدانند و عامل پدیداری آن مسائلی چون ترس، ناآگاهی از حقایق علمی، عقدههای روحی و نظایر آن معرفی میکنند؛ اما حاضر نیستند با احتمال وجود جهانی ماورای این عالم ماده، بدون پیش داوری، دلایل توحید خدا و نبوت پیامبرانی هم چون محمد (ص) بیندیشند. جالب توجه این که آخرین قسمت بسیاری از آیات قرآن، دعوت به تفکر، تعقل یا تذکر است. در روایات اسلامی نیز فکر و اندیشه در درجه اول اهمیت قرار گرفته است. در روایتی از امام رضا (ع) میخوانیم: «عبادت به زیادی نماز و روزه نیست. عبادت واقعی تفکر در کار خداوند عزوجل است».
345ـ Pقُلْ مَا سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلَى کُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌO. (47/سبأ)
Say," Whatever reward I may have asked you is for your good. My [true] reward lies only with Allah, and He is witness to all things." (47)
بگو: «هر اجر و پاداشى از شما خواستهام براى خود شماست؛ اجر من تنها بر خداوند است، و او بر همه چيز گواه است!» (47 / سبأ).
346ـ Pوَ مَا يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَ الْبَصِيرُO. (19/فاطر)
The blind one and the seer are not equal, (19)
و نابينا و بينا هرگز برابر نيستند، (19 / فاطر).
347ـ Pوَ لَا الظُّلُمَاتُ وَ لَا النُّورُO (20/فاطر)
nor darkness and light; (20)
و نه ظلمتها و روشنايى، (20 / فاطر).
348ـ Pوَ لَا الظِّلُّ وَ لَا الْحَرُورُO. (21/فاطر)
And not the soothing shade and the hot and burning wind.(21)
و نه سايه (آرامبخش) و باد داغ و سوزان! (21 / فاطر).
349ـ Pوَ مَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَ لَا الْأَمْوَاتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِع مَنْ يَشَاءُ وَ مَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِO. (22/ فاطر)
349- And the dead and the living are never the same! Allah conveys His message to the ears of whoever He wants, and you can’t convey your message to the ears of those who are sleeping person in the grave. (22)
349ـ و هرگز مردگان و زندگان يكسان نيستند! خداوند پيام خود را به گوش هر كس بخواهد مىرساند، و تو نمىتوانى سخن خود را به گوش آنان كه در گور خفتهاند برسانى! (22/فاطر).
350ـ Pإِنْ أَنْتَ إِلَّا نَذِيرٌO. (23/فاطر)
You are only a warner. (don’t warry if they don’t believe, do your duty) (23)
تو فقط انذار كنندهاى، (اگر ايمان نياورند نگران نباش، وظيفهات را انجام ده.) (23/فاطر)
351ـ Pإِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌO. (24/فاطر)
Indeed, we have sent you with the truth as a bearer of good news and as a warner; and every nation has had a warner in the past. (24)
ما تو را بحق براى بشارت و انذار فرستاديم؛ و هر امّتى در گذشته انذار كنندهاى داشته است! (24 / فاطر).
352ـ أعمال الإيمان والكفر: لا يهتم القرآن بالحدود الجغرافية والعرقية والطبقية و هذا يجعل الإنسان منفصلاً عن الآخر. بالنسبة للقرآن، الحد الوحيد هو حدودا للإيمان والكفر، و بالتألي، إنه يقسم المجتمع البشري كله إلی مجموعتين من المؤمنين والكفار. مشبّه القرآن مراراً و الإيمان بالنور والكفر بالظلمة. هذا التشبيه هو المرجع القرآني الأكثر وضوحاً للكفر والإيمان. الإيمان هو نوع من الفهم الباطني، نوع من المعرفة والوعي جنباً إلي جنب مع الاقتناع بالقلب والعمل، والحركة والإيمان، يتغلغل في أعماق الحياة البشرية و بشكل مصدر النشاط البناء؛ لكن الكفر هو الجهل والجهل والكفر الذي يترتب عليه الجمود و قلة المسئولية و حركة الشر والمنحرفة. تعلم أيضاً أن الضوء في العالم المادي هو مصدر كل أشكال الحياة والحركة والتطور في الإنسان والحيوان والنبات؛ و علي العكس، من الكأبة والظلام، سبب الصمت والنوم، و ـ إذا استمر ـ يتسبب في الموت و دمار الحياة. فلا عجب أن يكون الإيمان والكفر في هذه الآيات في مكان واحد للنور والظلام و في مكان آخر للحياة والموت و يشبه في مكان آخر بالظل المهدي و الريح الحارقة، و أماكن آخري للبصر و العمي و كل ما قيل هو في هذه الأثناء هذه التشبيهات الأربعة. عند ما نجلس ونقف مع مؤمن، نشعر بتأثير هذا لنور في كل كيانه؛ افكارها مضيئة و كلماتها مشرقة و تقدم أفعالنا و أخلاقنا إلي حقيقة الحياة الواقعية والواقع؛ لكن الكافر يمطر الظلام من كل كيانه. باستثناء اهتماماته المادية والعابرة لا تفكر، لا يتعدي نطاق حياته الشخصية. غارق في الشهوات و رفقته، غمر قلب الإنسان و روحه في أمواج الظلام.
352- Works of faith and disbelief: The Qur’an does not care about geographical, racial, and class boundaries and thus makes separate humans from one another. For the Qur’an, the only boundary is the boundary of faith and infidelity, and thus, it divides the whole human society into two groups of believers and infidels. The Qur’an has repeatedly likened faith to light and disbelief to darkness. This analogy is the most vivid Quranic reference to disbelief and faith. Faith is a kind of esoteric understanding. One type of knowledge and awareness, in tandem with a conviction, heart, act, movement, and belief. Which penetrates deep into human life and is at the source of constructive activity, but infidelity is ignorance and unawareness and disbelief that results in immobility, a lack of responsibility, evil, and deviant movement. Weal so knows that light in the material world is the source of all life, motion, and development in man, animals, and plants; conversely, gloom and darkness, the cause of silence and sleep, and- if continued – cause death and destruction of life. So it is not surprising that in these verses, faith, and disbelief are in one place to the light and darkness and in another place to the life and death and it is likened elsewhere to the soothing shadow and burning wind, and elsewhere to sight and blindness and all that has said is in the meanwhile these four similes, when we sit down and stand with a believer, we feel the effect of this light in all its being; Its thoughts are luminiferous and its words are bright and introduce our actions and ethics to the truth of real-life and reality, But the infidel rains darkness of his whole being. Except for his material and fleeting interests, he does not go beyond the scope of his personal life. Immersed in lust and his companionship, immersed the heart and soul of humans into the waves of darkness.
352ـ آثار ایمان و کفر: قرآن برای مرزهای جغرافیائی و نژادی و طبقاتی و مانند آن که انسانها را از یکدیگر جدا میکند، اهمیتی قائل نیست. از نظر قرآن، تنها مرز، مرز ایمان و کفر است و به این ترتیب، تمام جامعه انسانی را به دو گروه مؤمن و کافر تقسیم میکند. قرآن بارها ایمان را به نور و کفر را به تاریکی تشبیه کرده است. این تشبیه، زندهترین معرف قرآنی برای کفر و ایمان است. ایمان نوعی درک و دید باطنی، نوعی علم و آگاهی توأم با عقیده قلبی و جنبش و حرکت و نوعی باور است که در اعماق جان انسان نفوذ میکند و سرچشمه فعالیتهای سازنده می شود؛ امّا کفر، جهل است و ناآگاهی و ناباوری که نتیجه آن عدم تحرک و فقدان احساس مسئولیت و حرکت شیطانی و منحرف است. این را نیز میدانیم که نور در جهان ماده، مبدء هر گونه حیات و حرکت و رشد و نمو در انسان و حیوان و گیاه است؛ به عکس، ظلمت و تاریکی، عامل خاموشی و خواب و ـ در صورت ادامه ـ موجب مرگ و نابودی حیات است. بنابراین جای تعجب نیست که در این آیات، ایمان و کفر در یک جا به نور و ظلمت و در جای دیگر به حیات و مرگ و در دیگر جابه سایه آرام بخش و باد سوزان و در جای دیگر به بینائی و نابینائی تشبیه گردیده و همه گفتنیها در ضمن این چهار تشبیه بیان شده است. هنگامی که با یک فرد مؤمن نشست و برخاست میکنیم، اثر این نور در تمام وجودش احساس میکنیم؛ افکارش، روشنی بخش و سخنانش درخشنده است و اعمال و اخلاق ما را با حقیقت زندگی و حیات واقعی آشنا میکند؛ اما کافر از تمام وجودش ظلمت میبارد. جز به منافع مادی و زودگذر خویش نمیاندیشد و افق فکرش از محدودۀ زندگی شخصیاش فراتر نمیرود. در شهوات غوطهور است و هم نشینی او، قلب و روح انسان را در امواج ظلمت فرو میبرد.
