412ـ Pشَرَعَ لَکُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَ مَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَ مُوسَى وَ عِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ کَبُرَ عَلَى الْمُشْرِکِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشَاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُO. (13/شوری)
412- The laws and rules that Allah has made for Muslims are truths and rules that He commanded Noah to follow, and Noah, to tell, and which we have also revealed to you, and we commanded Abraham, Moses, and Jesus to protect the religion of God and never divide and disagree in religion. The polytheists whom you invite to the one and only God, and abandon idolatry (accept it), in their eyes would be very great, regardless of their denial, do not care, that God chooses whomever He wants to Himself and His position of prophetic, and He guides whoever opens the door of God with supplications and prayers. (13)
412ـ خدا شرع و آيينى كه برای شما مسلمين قرار داد حقايق و احكامى است كه نوح را هم به آن سفار ش كرد و بر تو نيز همان را وحى كرديم و به ابراهيم و موسى و عيسى هم آن را سفارش نموديم كه دين خدا را بر پا داريد و هرگز تفرقه و اختلاف در دين مكنيد. مشركان را كه به خداى يگانه و ترک بتان دعوت مىكنى (قبولش) بسيار در نظرشان بزرگ مىآيد. (بارى از انكار آنها مينديش كه) خدا هر كه را بخواهد به سوى خود (و مقام رسالت خويش) بر مىگزيند و هر كه را به درگاه خدا به تضرّع و دعا باز آيد هدايت مىفرمايد. (13 / شوری)
413ـ دين الإسلام؛ هو مقتطف من الوحي الالهي: هذه الآية توضح هذه الحقيقة و هي دعوة الاسلام الي التوحيد، و ليست دعوة جديدة، إنها دعوة جميع الأنبياء السماويين، و لا سيما أنبياءِ هم الأوائل (الرجال العازمون). ليس فقط مبدأ التوحيد، ولكن كل مبادئ الأنبياءِ تدعو في جميع الكتب السماوية التي كان المرء. فبحسب هذه الآية فإن كل ما اوصي به الأنبياءِ الأوائل والأنبياء السابقين كان في شرائعهم، جمعت في شريعتة الاسلام، والتفسير (رجال الدين) يدل علي تنسيق الشرائع السماوية، في موضوع التوحيد، أو ليس في مبدء المعتقدات، ولكن في مجموعة الكتب السماوية، من حيث الأساسيات والجذر واحدة هو نفسه، و مع ذلك، فإن تطور المجتمع البشري يتطلب أن القانون والقوانين الفرعية، تتطور في انسجام مع تطور المجتمع البشري للوصول ألي المستوي النهائي للدين الالهي و نهايته. و لهذا السبب توجد دلائل كثيرة في آيات القرآنية (ذكرت بعض هذه الآيات) توضح المبادئ العامة للعقائد والقواعد والواجبات نفسها في جميع الكتب السماوية.
413- Islam: It is an extract of divine revelations. This verse illuminates the fact that the invitation of Islam to monotheism is not new; it is the invitation of all the divine Prophets, especially the prophets who are the first (the resolute men). Not only the principle of monotheism, but all the principles of the prophet's invitation in all the heavenly books one has been. According to this verse, everything that was recommended to the first prophets and the previous prophets was in their laws, it is gathered in the sharia of Islam, interpretation (men al-din) shows that coordination of heavenly laws, in the subject of Monotheism or is not in the principle of beliefs; But in the collection of divine books, in terms of basics and root one is the same. However, the evolution of human society requires that the law and sub-laws evolve in harmony with the evolution of human society to reach the final level and end of the divine religion. For this reason, there are many indications in Quran verses (some of these verses are mentioned) that show the general principles of the beliefs, rules, and duties are the same in all divine books.
413ـ اسلام: عصاره وحیهای الهی: این آیه این حقیقت را روشن میکند که دعوت اسلام به توحید، دعوت تازهای نیست، دعوت تمام پیامیران الهی بخصوص پیامبران اولوالعزم است. نه تنها اصل توحید، بلکه تمام اصول دعوت انبیاء در همه کتابهای آسمانی یکی بوده است. به فرموده این آیه، هر آنچه که به پیامبران اولوالعزم و پیامبران گذشته توصیه شده و در شرایع آنها بوده، در شریعت اسلام گرد آمده است. تعبیر (من الدین) نشان میدهد که هماهنگی شرایع آسمانی، در موضوع توحید یا اصول عقائد نیست، بلکه مجموعه کتب الهی از نظر اساس و ریشه یکی است، هر چند تکامل جامعه انسانی ایجاب میکند که تشریعات و قوانین فرعی، هماهنگ با تکامل انسانها رو به تکامل رود تا به حد نهائی و خاتم ادیان الهی رسد. به همین دلیل، در آیات قرآن شواهد فراوانی وجود دارد (که تعدادی از این آیات ذکر شد) که نشان میدهد اصول کلی عقائد و قوانین و وظائف در همه کتابهای (ادیان) الهی یکسان بوده است.
414ـ Pوَ مَا تَفَرَّقُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ لَوْ لَا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْکِتَابَ مِنْ بَعْدِهِمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍO. (14/شوری)
414- And the people did not follow the path of division and disagreement in religion until after the knowledge and proof came from truth's side, but knowingly they disagreed with each other for trespassing and oppression. If that word of mercy had not overtaken God’s kindness. That He does not hasten the punishment until a certain time, of course, among oppressor people, the sentence was to perish. And those who inherited the heavenly book after those who passed away, like the Jews and Christians, should remain bitterly in doubt in that Holy Book. (14)
414ـ و مردم (در دين) راه تفرقه و اختلاف نپيمودند مگر پس از آنكه علم و برهان (از جانب حق) بر آنها آمد و ليكن دانسته براى تعدى و ظلم به يكديگر اختلاف كردند، و اگر آن كلمه (رحمت) از (لطف) خدا سبقت نگرفته بود (كه) تا وقتى معين (تعجيل در عذاب نكند) البته ميان مردم (ستمكار) حكم (به هلاک) مىشد. و آنان كه پس از گذشتگان وارث كتاب آسمانى شدند (مانند يهود و نصارا) در آن كتاب آسمانى سخت در شک و ريب بماندند. (14 / شوری)
415ـ Pفَلِذٰلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ کَمَا أُمِرْتَ وَ لَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ کِتَابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَکُمُ اللَّهُ رَبُّنَا وَ رَبُّکُمْ لَنَا أَعْمَالُنَا وَ لَکُمْ أَعْمَالُکُمْ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَکُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُO. (15/شوری)
415- Therefore, invite everyone to the religion of Islam, and the word Tawhid (monotheism), and stand fast. And don’t be a follower of your sensuality, and say: I believed in the book that God sent(Qur’an), and I am in charge of judging to justice between you, the only ones God is the Lord of all us and you, the reward of our action is upon us and your action is upon you, and after the preaching of the mission, no argument or conversational, is not left between us and you. God, in the Day of Judgment for the verdict truth, will gather us and return all to Him. (15)
415ـ بدين سبب تو همه را (به دين اسلام و كلمه توحيد) دعوت كن و چنان كه مأمورى پايدارى كن و پيرو هواى نفس مردم مباش و بگو كه من به كتابى كه خدا فرستاد (قرآن) ايمان آوردهام و مأمورم كه ميان شما به عدالت حكم كنم، خداى يگانه پروردگار همه ما و شماست، (پاداش) عمل ما بر ما و عمل شما بر شماست (و پس از تبليغ رسالت) ديگر هيچ حجت و گفت و گويى بين ما و شما باقى نيست. خدا (روز جزا براى حكم حق) ميان ما جمع مىكند و بازگشت همه به سوى اوست. (15 / شوری)
416ـ Pذٰلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُلْ لَا أَسْأَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَکُورٌO. (23/شوری)
416- That is the good news Allah gives to His servants who have faith and do righteous deeds! Say," I do not ask you any reward for it except love of [my] relatives." Whoever performs a good deed, we shall enhance for him its goodness. Indeed, Allah is all-forgiving, all-appreciative. (23)
416ـ اين (بهشت ابد) همان است كه خدا به بندگانى كه ايمان آورده و نيكوكار شدند بشارت آن را داده است. بگو: من از شما اجر رسالت جز اين نخواهم كه مودّت و محبّت مرا در حقّ خويشاوندان منظور داريد (و دوستدار آل محمّد باشيد، كه اين اجر هم به نفع امت و براى هدايت يافتن آنهاست)، و هر كه كارى نيكو انجام دهد ما نيز در آن مورد بر نيكوييش بيفزاييم كه خدا بسيار آمرزنده گناهان و پذيرنده شكر بندگان است. (23 / شوری).
417ـ "ذوالقربي" (قريب) من هم؟: و قد قال جميع المفسرين الشيعة و مجموعة من المفسرين السنة: أي ذوالقربي يعني أقارب الرسول صلی الله عليه و آله و ضد هذا التفسير، تم ذكر احتمالات والتفسيرات الأخري و يبدو أنها الدافع الرئيسي لتقليل موضوع الإمامة و خلافة الرسول الكريم و تقليل أهمية مكافة أهل البيت (عليه السلام). النقطة الأساسية في الآية هي أن القرآن الكريم يقتبس من جهة الأنبياء السماويين الذين قالوا صراحة: "لا نريد منك أجراً، أجرنا مع رب العالمين." (سورة الشعراء في آيات 109 إلی نوح، 127 إلی هود، 145 إلی صالح، 164 إلی لوط، و 180 إلی شعيب). هذه الآية من ناحية أخري، تقول عن النبي نفسه: "لا أطلب منك أجراً إلی إذا حفظ صداقة أقربائي." من الجانب الثالث في الآية 57 من سورة الفرقان، نقرأ أيضاً عن النبي: "قل لا أطلب منك أجراً علي إيصال الرسالة إلا من يرغب في اختيار طريق له." جاء الضلع الرابع في الآية 47 من سورة النبأ عن نبي الإسلام: "قل الأجر الذي طلبته منك إنها لمصلحتك، أجرتي عند الله فقط." و يتجميع هذه الآيات الأربع يمكن للمرء أن يستنتج أن نبي الإسلام، كسائر الأنبياء السماويين، لن يطلب من الناس المكافأة لنفسه، لكنه يريد أن تحب أقاربه؛، سبيل إلي الله و مئة في المئة لمنفعة الناس؛ لأن هذه الصداقة نافذة علي موضوع الإمامة والخلافة و خلافة إذا نبي الإسلام و ذلك في ضوء استمرار قيادة رسول الله في الأمة و هداية الناس. و هذه الحقيقة عند ما يتضح ذلك رواية الرسول صلی الله عليه و آله كما نقلت في شرح هذه الآية، ارجع وضعها بجانب هذه الآيات. من جميع الروايات التي تأتي في تفسير هذه الآية؛ نستنتج أن هذه الآية لا شك في موضوع الإمامة والخلافة التي تعتبر مكافأة علي الرسالة؛ والثواب الذي يقرب الناس إلي الله ونفعه لهم. من أقوال ابن عباس: "لما نزلت هذه الآية، قال الصحابة: يا رسول الله، من هؤلاء الذين أمرنا الله أن نحبهم؟ هو قال: "علي و فاطمة و طفلأهما." قال النبي صلی الله عليه و آله" "إن خلق الله الأنبياء من اشجار مختلفة؛ لكنني و علي خلقت من شجرة. أنا اصله و علي فرعه و الحسن و الحسين ثمره و شيعتنا أوراقه. فمن لجأ إلي فرع منه يخلص ومن ينحرف يسقط،" ثم قرأ الرسول صلي الله عليه و آله هذه الآية: "قل لا أسألكم عليه أجراً إلا المودة في القربي."
417- “ Dhul-Qirbi (relative) “ who are they ?: All Shiite commentators and a group of Sunni commentators have said which Dhul-Qirbi means the relatives of the prophet (PBUH) are, and against this interpretation, other possibilities and interpretations are mentioned that seems to be their main motivation to diminish the subject of Imamate and the caliphate of the Holy Prophet and diminishing the importance of the position of the Ahlul- Bayt (as). The main point about the verse is that on the one hand, the Holy Qur’an quotes divine prophets who explicitly said: “We do not want any reward from you, our reward is with the Lord of the worlds. “(The surah al-shoara in the verses 109 to Noah, 127 to Hood, 145 to Saleh, 164to Lot, 180 to Sho’ib). This verse, on the other hand, says about the prophet himself: “I do not ask you for a reward unless saving the friendship of my relatives. “From the third side in verse 57 of Surah Forghan, we read also about the Prophet: “Say, I do not demand you any reward from you for conveying the message except those who wish to choose a way to their Lord. “The fourth side in verse 47 of the Surah Naba says about the Prophet of Islam: “Say: the reward that I asked of you is only for your benefit, my reward is only with God. “Putting these four verses together, one can well conclude that the prophet of Islam, like other divine prophets, will not ask people for a reward for himself, but he will ask that you love his relatives. A way to God and one hundred percent to the benefit of the people, because this friendship is a window into the subject of Imamate and caliphate and the succession of the Prophet of Islam, and it is in the light of continuing the leadership of the Messenger of God in the Ummah and guiding the people. This fact becomes clearer when it is narrated by the Prophet (PBUH), as quoted in the commentary of this verse, which refers to and places them alongside these verses. From all the narratives that interpret this verse, we conclude that it undoubtedly pertains to the subjects of Imamate and caliphate, which are considered rewards for the mission. These rewards bring people closer to God, and their benefits belong to them. Quotes from Ibn Abbas: “When this verse was revealed, the companions said: O Messenger of God, who are these whom God has commanded us to love? He said: “Ali and Fatima and their two children. “The Prophet (PBUH) also said: “God created the prophets from different trees, but Ali and I are created from a tree. I’m the root of it, and Ali is its branch, and Hassan and Hossein are its fruits, and our Shiites are its leaves. So, whoever resorts to a branch of it will be saved, and the one who deviates drops…” Then the Prophet (PBUH) recited this verse: “Qul laa Asalukum ealeyh Ajrana iilaa al-Mowaddat fil al-Qirbi. “
417ـ «ذوی القربی» کیانند: تمام مفسران شیعه و گروهی از مفسران اهل سنت گفتهاند که منظور از ذوی القربی، نزدیکان پیامبر اکرم (ص) هستند و در مقابل این تفسیر، احتمالات و تفسیرهای دیگری ذکر شده که به نظر میرسد انگیزه اصلی آنها کم رنگ کردن موضوع امامت و خلافت پیامبر اکرم و کاستن از اهمیت مقام اهل بیت است. نکته اصلی در مورد آیه این است که از یک سو قرآن مجید از پیامبران الهی نقل میکند که آنها با صراحت میگفتند: «ما هیچ پاداشی از شما نمیخواهیم، پاداش ما بر پروردگار جهانیان است». (سوره شعراء در آیههای 109 از نوح، 127 از هود، 145 از صالح، 164 از لوط، و 180 از شعیب). این آیه از سوی دیگر در مورد شخص پیامبر (ص) میفرماید: «من از شما پاداشی تقاضا نمیکنم مگر دوستی خویشاوندانم را». از سوی سوم در آیه 57 سوره فرقان باز در مورد پیامبر (ص) میخوانیم: «بگو من در برابر ابلاغ رسالت هیچ گونه پاداشی از شما مطالبه نمیکنم مگر کسانی که بخواهند راهی به سوی پروردگارشان برگزینند». از سوی چهارم در آیه 47 سورۀ نبأ در مورد پیامبر اسلام آمده است: «بگو پاداشی را که از شما خواستم، تنها به سود شما است. اجر و پاداش من تنها بر خداوند است». از کنار هم گذاشتن این آیات چهارگانه به خوبی میتوان نتیجه گرفت که پیامبر اسلام نیز مانند سایر پیامبران الهی، اجر و پاداشی برای شخص خود از مردم نخواسته است؛ بلکه دوست داشتن نزدیکان او، راهی به سوی خدا و صد در صد به نفع خود مردم است؛ چرا که این مودت، دریچهای به موضوع امامت و خلافت و جانشینی پیامبر اسلام و ادامه خط رهبری رسول خدا در امت و هدایت مردم در پرتو آن است. این حقیقت هنگامی روشنتر میشود که به روایات وارد شده از پیامبر اکرم (ص) که در شرح و تفسیر این آیه نقل شده، مراجعه کنیم و آنها را در کنار این آیات قرار دهیم. از مجموع روایاتی که در تفسیر این آیه آمده، چنین نتیجهگیری میکنیم که این آیه بدون تردید درباره امامت و خلافت است که اجری برای رسالت شمرده میشود؛ اجری که مردم را به خدا نزدیک میکند و نفعش عاید خود آنها میشود. از ابن عباس نقل شده است: «هنگامی که این آیه نازل شد، اصحاب عرض کردند: ای رسول خدا، اینها کیستند که خداوند ما را به مجبت آنها امر کرده است؟ فرمود: «علی و فاطمه و فرزندان آن دو». همچنین پیامبر اکرم (ص) فرمود: «خداوند پیامبران را از درختان گوناگون آفریده؛ ولی من و علی از یک درخت خلق شدهایم. من ریشه آن هستم و علی، شاخه آن و حسن و حسین میوههای آن و شیعیان ما برگهای آنند. پس هر کس به شاخهای از آن تمسک کند، نجات مییابد و کسی که منحرف شود، سقوط میکند...» سپس پیامبر (ص) این آیه را تلاوت فرمود: Pقُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰO.
418ـ Pوَ اذْکُرْ أَخَا عَادٍ إِذْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ بِالْأَحْقَافِ وَ قَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْکُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍO (21/احقاف)
418- And mention [Hud] the brother of" Ad, when he warned his people at Ahqaf and warners have passed away before and after him saying," Do not worship anyone but Allah. Indeed, I fear for you the punishment of a tremendous day." (21)
418ـ (سرگذشت هود) برادر قوم عاد را ياد كن، آن زمان كه قومش را در سرزمين «احقاف» بيم داد در حالى كه پيامبران زيادى قبل از او در گذشتههاى دور و نزديک آمده بودند كه: جز خداى يگانه را نپرستيد! (و گفت:) من بر شما از عذاب روزى بزرگ مىترسم! (21 / احقاف)
