The Post

سهم خانه‌نشینی امروز ما از ترس یخبندان شد فیلم جدید استیون اسپیلبرگ به نام The Post با بازی دو بازیگر مورد علاقه‌ی این حقیر یعنی تام هنکس و مریل استریپ.

ماجرای فیلم چندان لو دادنی نیست. پس خیال‌تان راحت باشد که خواندن این مطلب قرار نیست لذت دیدن فیلم را از شما بگیرد. قصه‌ی فیلم ماجرای معروف لو رفتن اسناد محرمانه‌ی پنتاگون در زمان ریاست‌جمهوری نیکسون در مورد جنگ ویتنام است و جدال مطبوعات با نهادهای دولتی بر سر چاپ گزارشی از این اسناد محرمانه.

این فیلم هم به نظر من از اشارات و صحنه‌های گل‌درشت اسپیلبرگی که دور از جان شمایی که می‌خوانید انگار می‌خواهد بیننده را خرفهم کند در امان نمانده بود. اما خب بازی‌های درخشان و قاب‌های خوب و حرکت‌های درست دوربین در مجموع شما را مهمان یک فیلم نه چندان درخشان ولی خوش‌ریتم می‌کند.

از این‌ها گذشته علیرغم اینکه داستان این فیلم در سال ۱۹۷۱ اتفاق می‌افتد روی صحبت‌ش با اوضاع کنونی آمریکا و جهان است انگار. اگر اخبار را رصد کرده باشید می‌دانید که رسانه‌ها و مطبوعات در این یکی دو سال گذشته به شدت مورد حمله‌ی شخص دونالد ترامپ و دولت جدید آمریکا بوده‌اند و بارها و بارها به نشر اکاذیب و جانب‌داری متهم شده‌اند. این فیلم یاد‌آوری خوبی‌ست بر اهمیت محافظت از آزادی بیان و مطبوعات و نقش مهمی که می‌تواند نه تنها در سرنوشت یک کشور بلکه در سرنوشت تمام جهان ایفا کند.

فیلم را که می‌دیدم به این فکر می‌کردم که اگر ترامپ دست‌ش از اینی که هست بازتر بود و این ذره‌بین رسانه‌ها از عملکردش برداشته می‌شد چه خسارات بیشتری می‌توانست برای آمریکا و تمام دنیا به بار بیاورد؟ چرا یاد ترامپ افتادم و به ایران فکر نکردم؟ چون وضعیت اندر خم یک کوچه مانده‌ی آزادی بیان در وطن چندان جایی برای فکر کردن باقی نمی‌گذارد. امید و آرزو چرا، ولی فکر؟ خیر.