بیایم خاله خرسه نباشیم


باعث افتخارمه که سالها درگیر آموزش بودم و شروع کردم به علاقمندان چیزهایی که بلد بودم رو توضیح دادم. مناسب دیدم امروز رو بعد از مدتها که دست به قلم نشدم موضوعی رو مطرح کنم که دغدغه ی فکری این روزهام شده.

مدتیه که توی گروه های دوستانی عضوم که تازه میخوان برنامه نویسی یاد بگیرن و سوالاتی دارن در سطح خودشون. خیلی خوبه اما دوتا مسئله این وسط هست. یکی خواهش برای نوشتن کد براشون و دوم نوشتن کد و تحویل دادن به دوستان!

اینکه ما کدنویسی کنیم و بدیم به دوستانی که نیاز دارن گاهی لازمه، چون تا نبینه یاد نمیگیره.اما تا زمین نخوره هم یاد نمیگیره. خیلی از تازه واردهای حوزه ی برنامه نویسی عادت کردن که فقط بخوان و یکی همیشه هست که بهشون کد رو بده. این ارائه کد اسمش دوستی خاله خرسه س. شاید نیت شما خیر بوده که میخواین یادش بدین که بتونه حرکت کنه اما تکرار این عمل برای هرکس تبدیلش میکنه به یکی که از ذهنش، سلاح یک برنامه نویس و دولوپر، استفاده نکنه و منتظر باشه یکی براش کد بزنه.

شک نکن فرداشم وقتی دو نفر تحویلش گرفتن تو روت وای میسته که چیکار کردی مگه؟ هیچی بلد نبودی!

مثالی که همیشه برای دوستان میزنم اینه که اینجور افراد فردا دکتر و مهندس مملکت خودمون میشن.دکتر و مهندس هایی که ادعا دارن که مدرک گرفتن و باید دولت بهشون کاری بده و هزاران فحش نثار دولت میکنن (این تیکه اخری رو موافقم :دی ). اما خواهر و برادر من شماها فنی ندارین که کسی استخدامتون کنه.

فردا همین افراد میخوان خدایی نکرده و دور از جون پدر و مادر و حتی خودمون رو عمل کنن، دستگاههای بومی!!! همینا میخواد بهمون نشون بده کجامون مشکل داره. خودتون حاضرین واقعا؟

بیایم خیانت نکنیم به خودمون و آینده ی مملکتمون و بچه هامون.راهنمایی کنیم اما دوستی خاله خرسه نکنیم. مهربون باشیم و کمک کنیم. همین. بذاریم ذهنشون جستجو کنه. خلاق باشه. ورز بیاد و قوی بشه.

اونوقت با افتخار میتونی بگی اینو من کمکش کردم. انشاالله خداهم کمکش کنه.

یادمون نره :

پیشرفت دوستمون پیشرفت خودمونه. پیشرفت شهر و استان و کشور خودمونه. پیشرفت کشور یعنی جامعه ای فهیم. و جامعه ای که فهیم باشه توش زندگی لذت بخشه.


بیایم از خودمون شروع کنیم !