سلام. این روزهایی که داره میگذره، شدیدترین قطعی اینترنت ایران تا به الان رو شاهد هستیم. حدودا یک هفتهاس که اینترنت بینالمللی که هیچ، اینترنت ملی هم قطع هستش! همه دارن از خاموشی آنلاین شاپها میگن. از ضررهایی که شرکتهای مختلف میکنن میگن. اما هیچکس خبر نداره این روزها برنامهنویسهای داخل ایران در بلاتکلیفترین حالت ممکن قرار دارند!
هیچکس خبر ندارد که برنامهنویسها به گیت و گیتهاب دسترسی ندارند، به مخازن لینوکس، npm، pypi به پروژههای مختلف دسترسی ندارند. به لینکدین دسترسی ندارند و این موارد هییییییچ مشابهی در ایران ندارد. (و امیدوارم نداشته باشه چون بعضی وقتها چیزی رو نداشته باشی سنگین تری!) هیچ انجمن برنامهنویسی فعالی وجود ندارد. هیچ موتور جستجوی بهروزی وجود ندارد. هیچ دسترسی به داکیومنتهای برنامهنویسی وجود ندارد. هیچکس خبر ندارد که این چقدر فاجعه بزرگیست!
برای کسانی که سالهاست چشم و دست و فکر و حوصلهشان را خرج کدنویسی و ساخت چیزهایی که حالا همه میتوانند از آنها استفاده کنند کردهاند، این وضعیت درستی نیست. برای کسانی که به یادگیری اعتیاد دارند. به ساختن اعتیاد دارند. به حل کردن مشکلات اعتیاد دارند. این اصلا وضعیت درستی نیست.
امیدوارم این دلنوشته آنقدر دست به دست بشود. آنقدر خوانده بشود. تا بالاخره این روزها بگذرد و این محدودیتها برای قشری که آزارشان فقط به دکمه Enter کیبوردشان میرسد، برداشته شود...!
