پیشی‌های عمو کامبیز قوقولی قوقو می‌کنند، کامبیزدرم‌بخش

درم‌بخش چهرۀ مهمی در کاریکاتور و نقاشی ایران است و خب، نوشتن از او و نقد این نمایشگاه می‌تواند سخت باشد مخصوصاً که من واقعاً طرفدارش هستم و کارهایش را دوست دارم. این نمایشگاه به سان نمایشگاه دیگری که زمانی که زنده بود رفتم آثاری است که به گربه‌ها و مرغ‌ها می‌پردازد و از نظر تکنیکی ساده‌تر هستند یا به قول دوستی «هر بچه‌ای می‌‌تواند بکشد» و از همین گزاره است که کار سخت شروع می‌شود که آیا واقعاً چنین است یا نه؟ از آنجایی که نمایشگاهی شبیه این را زمان خود درم‌بخش هم برگزار کردند کمی کمتر دلخور می‌شوم که فقط خواستند از اسمش استفاده کنند و هر چی که کشیده را به نمایش بگذارند. واقعیتش آثار دیگر درم‌بخش که همان آدم بی‌چشم است و دماغ گنده را بیشتر دوست داشتم. اینجا از آن بانمکی و طنازی درم‌بخش چیزی وجود نداشت. شاید خود حیوان‌ها بانمک به نظر برسند یا بازی با رنگ‌ها شده باشد اما بیشتر شبیه طرح‌های خیلی سریعی هستند که رد درم‌بخش بر آن‌ها هست و یک نسخۀ نهایی نشدند مخصوصاً که تعداد آثار خیلی بالا است و هر چیزی که دم‌دستشان بوده را به نمایش گذاشتند. اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم آثاری که بزرگ‌تر و روی بوم بودند را بیشتر دوست داشتم. انگار اینجا درم‌بخش وقت بیشتری گذاشته و رنگ‌ها و سادگی هم اتفاقاً بیشتر عیان می‌شوند در حالی که آثار دیگر شبیه ایده‌های شبیه هم و شبیه  هم و شبیه هم هستند که به خودی خود ایرادی ندارد اما فکر می‌کنم شبیه کارخانه‌ای است که با کمی تغییر چیزهایی را کپی کرده است و اتفاقاً اصل اثر هم آن قدر خوب نبوده. چه گربه‌ها و چه مرغ‌ها و چه خروس‌ها شبیه آثار درم‌بخش هستند اما چیزی کم دارند. در واقع اینجا اگر اسم درم‌بخش نبود آثار هم به نمایش درنمی‌آمدند چون خام هستند و این با اینکه ساده یا هر کودکی می‌تواند بکشد فرق دارد. انگار درم‌بخش روی هر کاغذی چیزی کشیده و تمام. گاهی رنگ‌ها و ایده‌ها جالب هستند و در بیشتر اوقات جالب نیستند. انگار که کیوریتوری و انتخابی شکل نگرفته و از انبار خانه هر چی بوده بار زدند و روی «هر چی» تاکید می‌کنم چون انگار وقتی هنرمندی فوت می‌کند هر چیزی از او به خودی خود ارزشمند است. مثال بارزش دو کتابی است که نظر از کیارستمی درآورده که هنوز هم نمی‌فهمم چرا و فقط اسم کیارستمی تبدیل به این می‌شود که «در سفرم» و «در خانه‌م» تبدیل به کتاب شود که تنها عکس دست‌خط‌ها و هر نوشته‌ای از کیارستمی است که جالب است اما خب، بعدش چی؟ هر چیزی جالبی را باید چاپ کرد یا به نمایش گذاشت. این نمایشگاه می‌توانست کوچک‌تر و دقیق‌تر و با سلیقه‌تر برگزار شود اما متاسفانه در فضای امروز هر چی دم دستشان بوده را نمایش گذاشتند و اتفاقاً اگر این نمایشگاهی باشد که اولین برخورد با درم‌بخش باشد حتی می‌تواند خشی روی اهمیت او بیندازد.