شاید بدترین وضعیت برای یک انسان، عدم قطعیت باشد.
تعلیق، یکی از اضطراب آورترین موقعیت های زندگی یک انسان است. انسان، این موجود انتخاب گر، این آفریده مسئول که زیر بار نتایج انتخاب های خود است، همیشه میخواهد که بهترین را رقم زده باشد.
در باور خداباوران، انسان از خدا آمده، رو به سوی خدا دارد و به سوی او باز می گردد. همه این مسیر نیکی نیست، همین رو به بی نهایت داشتن، تمایل غریبی را در انسان به جای می گذارد که خودش را جای خدا ببیند. در اعماق وجود انسان تمایل به برتری طلبی هست، مگر آن که آنقدر درک عمیقی از زندگی، از خود و از طبیعت پیدا کرده باشد که بتواند جای اصیل خودش را پیدا کند، ارزش بی نهایت آن را بفهمد و به آن ایمان داشته باشد.
چه چیز انسان را از تعلیق نجات می دهد؟ کارهای فارغ از نتیجه. کارهای فارغ از نتیجه معمولاً از یک ایمان مطلق و خالص می آیند. مثل کاری که مادر برای فرزندش می کند. یک مادر هیچگاه فکر نمی کند که کاری که برای فرزندش می کند چقدر مثمر ثمر است، او فقط هر کاری که می تواند، دقیقاً هر کاری که می تواند برای فرزندش می کند، به قیمت کل زندگی، به قیمت لحظه لحظه زندگی. یک مادر هیچگاه نمی شمارد، نه کارهایش را و نه نتیجه کارهایش را.
یک مادر بزرگ است، خیلی بزرگ، به اندازه دلی که دارد. دل مادر تمام فرزندانش را درون خودش نگه میدارد و برای هیچ کدام کمبود جا ندارد، یک مادر هیچگاه یک فرزند را قربانی فرزند دیگر نمی کند، یک مادر مثل ستون استواری است که همه خانواده را گرد خود نگه می دارد و پایدار می کند.
زمانی رسیده است که مادر باشیم.
مادر باشیم برای همه چیزهایی که می خواهیم، همه خوبیهایی که در آرزویمان است، همه آینده ای که به دنبال آنیم. برای آن چه که میخواهیم فارغ از نتیجه، فارغ از این و آن، فارغ از افراد و اشخاص و امکان، فارغ از همه چیز تلاش کنیم. این تلاش ما را می سازد، ما را مادر می کند و یک مادر هیچگاه از تلاش نمی ایستد، که از تلاش ایستادن، معادل مردن است، یک مردن تلخ و بی پایان.
همه ما انسانها طالب عدالتیم و عدالت به معنی مساوات نیست که مساوات عین بی عدالتی است. همه ما می خواهیم در راستای شعور و فهم وعلم، با مسیری منطقی و انسانی، خودمان، خانواده مان، خاکمان و هم خاکمان را حفظ کنیم و جلو ببریم. نه دنیا و نه قوانین آن منتظر من و شما نمی مانند، اگر از چاهی که بیست لیتر آب دارد، نوزده لیتر بکشید تنها یک لیتر باقی می ماند. شما می توانید به خاطر خشم و نفرتی که از خشک شدن چاهتان دارید همسایه تان را آزار دهید اما حتی مرگ او برای شما چاه آب نمی شود. پس برد با کسی است که برای آن یک لیتر برنامه می ریزد و دنبال منابع بعدی می گردد و دیگر آن منابع را هم هدر نمی دهد.
به هر حال فقط یک لیتر آب باقی مانده. هر نتیجه ای که حاصل بشود امروز ما فردایمان را می سازد. با پیش بینی نتایج هم نمی توانیم از خودمان سلب مسئولیت کنیم. اما می توانیم، مثل یک مادر، فارغ از هر نتیجه، همه تلاشمان را بکنیم، همه تلاشمان. و این صد درصد از ما تعلیق را می گیرد و از ما یک مادر می سازد، برای اهداف خودمان، برای خانواده مان، خاکمان و هم خاکمان.
فارغ از نتیجه.
پیوست: عکس سردر از صفحه اینستاگرامی به همان نام برداشته شده است.
