سیر وقایع تند هستند اما زمان کند میگذرد. جنگها تکنولوژیک هستند یعنی حجم تخریب در واحد زمان بالاست و کنترلها به راحتی از دست میرود.
در زمانه خشم و درد کنترل بر روان شاید مهمترین نکته باشد. تفاوت بین عالیترین مقام ایران و برترین مقام آمریکا کاملاً مشهود است. ایران بنا را بر خرد و شعور گذاشته و قدمهای محکم، سنگین و باثباتی برمیدارد و از جنون و دیوانگی پرهیز میکند. این برترین نشانه قدرت ایران است، و قدرت ایران فراتر از قدرت نظامیاش است، قدرت ایران تک تک ما هستیم، وجود ما، مهر ما و عشق ما به یکدیگر، به وطن و به خداوند به عنوان منبع مهر، خرد، عقل، شعور و قدرت. فراموش نمیکنیم.
فراموش نمیکنیم که در این لحظات بسیاری از ما تحت فشار عوارض جنگ هستند. قطعی اینترنت بسیاری از کسب و کارها را به تعطیلی کشانده، فراموش نمیکنیم که حق بدهیم به کسی که ناراحت است، عصبانی است، رنجدیده است و فراموش نمیکنیم که فکر کنیم کنارش باشیم و فردای دیگر تا جایی که میتوانیم جبرانش کنیم.
فراموش نمیکنیم که در این روزها بسیاری ترسیدهاند، ترسها را کم نمیشماریم و کنار هم میمانیم و چشمانمان را به مهر به هم میدهیم تا ترسهایمان پخش شود در مهر قلبهایمان.
فراموش نمیکنیم که این روزها، روزهای صیقل دعاهایمان هستند. سجاده ما قلب ماست و دل ماست و یاد ماست از او که فرای همه جنایات میمون جهش یافته صاحب تقدیر ماست. هر لحظه سر سجاده قلبمان با یادی از آن یگانه پرمهر، صیقل میزنیم عشقی که بین ما و اوست. و در این مهر درخشان، دستی میگیریم از مخلوقش، پاک میکنیم زمین و آفریدههایش را از هر چه پلیدی است. مهرمان را به کردار میبریم و رزمآور و جنگاور، میجنگیم با بدیها و بذر نیکی میکاریم در هر لحظه. بذر خوبی، بذر درستی، بذر درستکاری. که آینده این بذرهاست که جنگل سایهگستر ماست.
و فراموش نمیکنیم گفتارش را: سستی نکنید و اندوهگین نباشید، شما برترید اگر مومنید (3:139). و چه بسیار بودند پیامبرانی که دانشمندان همراه آنان جنگیدند، پس به سبب آسیبهایی که به آنان رسید سستی نکردند و ضعف نشان ندادند و زاری نکردند و خدا صابرین را دوست دارد (3:146) وگفتار آنان چیزی نبود جز آن که خدایا گناهان ما و اسراف ما درکارمان را بیامرز و قدمهایمان را محکم کن و ما را بر قوم کافران پیروزی ده (3:147) و فراموش نمیکنیم که ایمان همین است، باور به خداوندی که سرمنشا همه خوبیهاست و باور به او که حامی همه درستیهاست.
فراموش نمیکنیم این روزهای سخت را و میدانیم که جهان در گذر است. و به خاطر میسپاریم که این گذر باید معبری باشد به سوی روشنایی، به سوی بازپس گیری جایگاه انسان در جهان طبیعت، در جهان خلقت. که خدا جهان را برای انسان آفریده نه میمون جهش یافته. و از این میمون های جهش یافته بسیاری آمده و رفته و منقرض شده اند و انسان مانده است.
هم او که آفریده اوست، برترین خلقت اوست.
فراموش نمیکنیم راه رسیدن به انسان
را.....
