فیلم A House of Dynamite اثری خسته کننده، بدون روح و پر از تنش های بی محتوا از Kathryn Bigelow (کارگردان فیلم های The Hurt Locker, Zero Dark Thirty, Detroit) که سابقه ی درخشان تولید فیلم های جنگی و سیاسی رو داره، است. فیلمی که شما رو درگیر تنش میکنه (البته بی سر و سامان)، تنشی که علاوه بر هیجان، شما رو به لایه های داخلی سیستم دفاعی و نظامی آمریکا میبره. شما تو این فیلم مثل یک پرنده در آسمان مقر های نظامی امریکا پرواز میکنید. ولی؛ در آخر شاید نا امید بشید.
این فیلم بر خلاف چند فیلم قبلی این کارگردان متاسفانه نتونسته انتظارات رو برآورده کنه و کشش لازم برای نگهداشتن تماشاچی بر روی مبل و دیدنِ کاملش، فراهم نمیکنه. شخصیت هایی که بدون پرداخت مناسب به یکباره حرف اول رو در داستان میزنند و حذف میشوند، نداشتن قصه ای درست و درهم بودن تمام اتفاقات، استفاده از بازیگران مناسب بدون داشتن خط روایتی درست، باعث شده که این فیلم نه تنها نزدیک آثار قبلی این کارگردان نباشه، بلکه بسیار پایین تر از آن ها قرار بگیره.
برای روایت یک قصه خوب باید شخصیت های داستان پرداخت مناسبی داشته باشند. شما اگر یک فرد را از داخل خیابان بیاورید و به یک باره او را شبیه بروسلی نشان دهید بدون اینکه از گذشته، علایق، سختی هایی که این شخص کشیده، هدفی که در ذهن دارد و بقیه موارد حرفی بزنید، تاثیر گذاری لازم را نه تنها نخواهید گذاشت بلکه یک فاجعه تولید میکنید.
از آن جایی که این فیلم در دسته فیلم هایی سیاسی قرار میگیرد، باید داستانی منطبق با واقعیت داشته باشد. داستانی هر چند تکراری ولی با تعلیق و کشش مناسب. این فیلم به دلیل نگرفتن توجه مخاطب در هنگام آوردن هوک داستان، به عنوان یک اثر درگیر کننده در این ژانر شناخته نمیشود. بعد از مدتی از گذشت این فیلم شما فقط تلفن های زنگ خورده، فضای داخلی اتاقی در CIA و کلوز آپ شخصیت هایی که معلوم نیست چه کاره هستند را میبینید. آن قدر درگیر این موارد میشوید که تمرکزتان بر روی داستان اصلی رو از دست میدهید.
کاترین بیگلو در این فیلم عملا یک مستند حوصله سر بر را خلق کرده است، مستندی که هیچ یک از شخصیت ها به درستی پرداخته نشده بودند و عملا هیچ کانکشنی بین آن ها و تماشاچی نبود.
این فیلم برای یک بار دیدن گزینه خوبیه، نه بیشتر.
________________________________________________
IMDB: 6.4
My Rate: 4
Meta: 75
