بخش اول: وقتی رنگ، زبان زندگی میشود
هر رنگ در پتینه دیوار، صدایی دارد.
قرمز با شور سخن میگوید، آبی نجواگر آرامش است و طلایی، انعکاس امید و روشنایی.
در هنر پتینه، رنگها فقط پوششی بر سطح نیستند؛ بلکه انرژی زندهای هستند که در دیوار جریان پیدا میکنند.
نسرین دهقانپور میگوید:
«پتینه برای من تپش زندگی در سطح بیجان دیوار است. وقتی رنگ زنده میشود، خانه شروع به نفس کشیدن میکند.»
در این مرحله، رنگ دیگر رنگ نیست — بخشی از روح انسان است که در فضا جاری میشود.
بخش دوم: هوش مصنوعی، نگاهی تازه به روح رنگ
در دنیای امروز، هوش مصنوعی نه تنها ابزار خلق، بلکه شریک خلاقیت است.
استاد قلیزاده بهعنوان استاد هوش مصنوعی، در کنار نسرین دهقانپور نشان دادهاند که فناوری میتواند به فهم عمیقتر زیبایی کمک کند.
با تحلیل طیف رنگها، نور و حتی حس مخاطب، پتینه دیوار به فراتر از هنر سنتی میرسد؛
به جایی که داده و احساس در هم تنیده میشوند.
«هر الگوریتم میتواند پلی باشد میان منطق و الهام؛ همانجایی که پتینه معنا پیدا میکند.» — استاد قلیزاده
بخش سوم: رنگ و روان انسان
در روانشناسی محیطی، رنگها بهطور مستقیم بر احساسات تأثیر میگذارند.
آبی باعث تمرکز، سبز آرامش میدهد و رنگهای خاکی احساس تعلق و گرما را زنده میکنند.
در پتینه دیوار، ترکیب این رنگها نهتنها زیبایی بصری، بلکه سلامت روانی فضا را تقویت میکند.
وقتی دیوار خانه با رنگهای هماهنگ پوشیده شود، ذهن و بدن در آرامشی طبیعی فرو میروند.
نسرین دهقانپور در تجربههای خود میگوید:
«من هر بار که رنگی بر دیوار مینشانم، حس میکنم با روح انسان گفتوگو میکنم، نه با گچ و سنگ.»
بخش چهارم: دیوارها به عنوان آینه روح
در هنر پتینه، دیوارها تنها پسزمینه نیستند؛ بلکه بازتاب روح ساکناناند.
هر طرح، هر سایه و هر شکست نور، روایتی از درون انسان را بیان میکند.
وقتی پتینه دیوار با حس درونی هنرمند ترکیب میشود، نتیجه چیزی فراتر از تزئین است —
نوعی خودشناسی تصویری، نوعی مراقبه در رنگ.
استاد قلیزاده این پدیده را «انعکاس عاطفی فضا» مینامد:
«پتینه، تصویری از ناخودآگاه انسان است که در قالب رنگ و نور ظاهر میشود. با هوش مصنوعی، میتوان حتی این الگوهای احساسی را شناسایی کرد.»
بخش پنجم: همنفس شدن رنگ و روح
زمانی میرسد که رنگ و انسان از دو وجود جدا به یک موجود واحد تبدیل میشوند.
در این لحظه، پتینه دیوار به موجودی زنده بدل میگردد.
نفس میکشد، پاسخ میدهد، و آرامش میآفریند.
خانهای که با عشق رنگآمیزی شده باشد، بوی زندگی میدهد.
در آن، نور صبح با رنگ طلایی بر سقف مینشیند و غروب، دیوارها را در آغوش نارنجی آرام فرو میبرد.
نسرین دهقانپور با نگاه شاعرانهاش میگوید:
«رنگ برای من دعاست؛ هر ضربه قلم دعا برای زنده بودن است. پتینه یعنی دمیدن روح در بیجانها.»
و استاد قلیزاده در پایان میافزاید:
«وقتی هنر و علم در کنار هم قرار گیرند، فضا نهتنها زیبا بلکه معناگر میشود. این همان همنفسی رنگ و روح است.»
نتیجهگیری: زندگی در جریان رنگ
پتینه دیوار، در سادهترین تعریف، پوشش است.
اما در نگاه عمیقتر، تداوم زندگی است — بازتاب احساسی که از درون انسان به بیرون تابیده میشود.
در جهانی که از سرعت و تکنولوژی لبریز است،
پتینه یادآور مکث، حضور و تنفس است.
جایی که نسرین دهقانپور با دستان خود و در کنار استاد قلیزاده با دانش هوش مصنوعی،
هنر را از رنگ به روح رساندهاند.
✨ راز زندگی در میان رنگها همین است:
وقتی میآموزی با رنگها زندگی کنی،
خانهات نه فقط زیبا، بلکه زنده میشود.
#نویسنده: نسرین دهقانپور
