حکاکی و پتینه با ورق طلا روی پله‌های لوکس خانه؛ جایی که احساس، پیش از قدم‌زدن آغاز می‌شود

بخش اول: پله‌ها؛ مسیری که دل را حرکت می‌دهد

برخی عناصر خانه فقط دیده می‌شوند، اما برخی دیگر «حس» می‌شوند. پله‌ها از همان دسته‌ی دوم‌اند. هر بار که پا روی آن‌ها می‌گذاریم، بدن و ذهن هم‌زمان درگیر فضا می‌شوند. وقتی پله‌های چوبی با پتینه، حکاکی و ورق طلا طراحی می‌شوند، این مسیر ساده به تجربه‌ای احساسی تبدیل می‌گردد؛ تجربه‌ای که آرام، عمیق و ماندگار است.

من، نسرین دهقانپور، پله‌ها را نقطه‌ی اتصال احساس و حرکت در خانه می‌دانم؛ جایی که معماری به قلب نزدیک می‌شود.

بخش دوم: لوکس‌بودن احساسی؛ چیزی فراتر از زیبایی ظاهری

لوکس واقعی فقط چشم را درگیر نمی‌کند؛ دل را لمس می‌کند. پله‌های چوبی پتینه‌شده، بافتی دارند که گرما و اصالت را منتقل می‌کند. حکاکی‌ها داستان می‌گویند و ورق طلا، مثل نوری آرام، احساس ارزشمندی را در فضا پخش می‌کند.

در نگاه نسرین دهقانپور، پله‌های لوکس باید حس امنیت، آرامش و افتخار را هم‌زمان منتقل کنند؛ حسی که هر روز، بی‌آنکه تکراری شود، تجربه می‌شود.

بخش سوم: حکاکی؛ رد دست انسان روی مسیر زندگی

حکاکی روی پله‌های چوبی، فقط نقش و خط نیست؛ رد حضور انسان است. این خطوط حکاکی‌شده، مثل امضاهایی ظریف، به پله‌ها هویت می‌دهند. وقتی از این پله‌ها بالا یا پایین می‌روید، ناخودآگاه با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کنید.

من، نسرین دهقانپور، پتینه، حکاکی و ورق طلا روی پله‌های چوبی را طوری اجرا می‌کنم که هر قدم، حس «خاص‌بودن» را منتقل کند؛ حسی که از دل هنر دست می‌آید.

بخش چهارم: ورق طلا؛ درخشش آرامِ احساس

ورق طلا در پله‌های لوکس، نباید فریاد بزند. باید آرام بدرخشد؛ مثل نوری که فقط وقتی دقت می‌کنی، دیده می‌شود. این درخشش لطیف، حس اشرافیت را به‌صورت ناخودآگاه در ذهن ثبت می‌کند.

در سبک نسرین دهقانپور، ورق طلا بخشی از احساس فضاست؛ نه تزئینی جدا، بلکه نَفَسِ لوکس‌بودن.

بخش پنجم: امضای نسرین دهقانپور؛ پله‌هایی که در خاطر می‌مانند

آنچه پتینه، حکاکی و ورق طلا روی پله‌های چوبی را در آثار من، نسرین دهقانپور، متمایز می‌کند، توجه به احساس انسان است. این پله‌ها فقط طبقات را وصل نمی‌کنند؛ لحظه‌ها را به هم پیوند می‌دهند.

خانه‌ای که پله‌های احساسی و لوکس دارد، خانه‌ای است که با ساکنانش حرف می‌زند؛ آرام، عمیق و صادقانه. این همان لوکسی است که در ذهن می‌ماند، نه فقط در چشم.

#نویسنده : نسرین دهقانپور