... هر گاه فرزندی موجب عذاب و زجر ورسوائی و مذّلت والدین است با صدای بلند به آنان اعلان میکند که: ای پدر ومادر عزیز خودتان را تربیت کنید!
پس این فرزندانند که برای تربیت والدین به دنیا آمدهاند و والدین مسئولسرنوشت فرزندان خود نیستند. فقط کافی است که فرزندان را ظرف شهوات و زبالهدان حقارتها و حماقتهای خود نسازند.
پیام آخر ما به همه والدین این است که: لطفاً برای رضای خدا دست از تربیتفرزندان خود بردارید و به تربیت خود همّت گمارید!
فقط به وظایف خود تن در دهید و نگران آینده فرزندان مباشید.
این پیام شامل حال حکام نیز میشود. حکامی که میخواهند جامعهایی را رستگار نمایند فقط بر پاکنندگان جبرها و جهنم هایند.
در قرآن کریم امر هدایت و رستگاری امری کاملاً ویژه مربوط به خودیت افرادو خدایشان است و هیچکس مسئول هدایت و رستگاری بغیر از خودش نیست ونمیتواند باشد. این همان پیام لااکراه فی الدین برای دین داران است. و امروزهکفر و جهل و جنونی واضحتر و فساد انگیزتر از معضلهایی که "تعلیم و تربیتاجباری" نامیده میشود و جهان را در بر گرفته وجود ندارد. این معضلهایی کهمثل بسیاری از امور دیگر از غرب صادر شده است هر ماهیتی داشته باشد بهرحال دینی و اسلامی نمیتواند باشد و درست ضد آن است زیرا امر هدایت همانواقعه اختیار و انتخاب انسان است و از قلب لا اکراه فی الدین برمیخیزد. و ایناصل ذاتی تعلیم و تربیت دینیـ اسلامی میباشد.
تعلیم و تربیت اسلامی که قلمرو رشد معنوی و هدایت است و در مذهبشیعه به عنوان محور قرار دارد همان رابطه بین مراد و مرید است که در درجاتگوناگونی بین والدین و فرزندان و یا معلم و شاگرد و یا رهبر دینی و پیرو، و یاحکومت و جامعه و یا بین دو تا مؤمن پدید میآید که سمت رابطه را خدا قرارمیدهد. و این همان مثلث منـ توـ او در امر تربیت اسلامی میباشد: مربیـشاگردـ خدا. این مثلث فقط میتواند بر اصل لا اکراه فی الدین رخ نماید که مثلثمعرفت و محبت و تقواست. این همان تعلیم و تربیت عرفانی است که بر اساسعرف وفطرت زنده شکل میگیرد و نیاز به هیچ فوت و فنی ندارد و در هر سطحیمیتواند بین دو انسان آغاز شود و قرار هم نیست که "مربی" خود امام و یا حتییک مجتهد و یا عارفی هو حق گو و یا استاد الهیات باشد. در هر رابطهایی که اندکمحبت و صداقتی باشد میتواند معرفت و رشد و هدایتی بنا گردد. بین هر من وتوئی میتواند خداوند حاضر باشد. "او" فراوانترین و ارزانترین موجود عالم است.
هر فرزندی به میزانی که تحت الشعاع ظلمانی نگاه نژادپرستانه والدینخویش است موجودی جسماً و روحاً رنجور و متشنج و در عذاب است زیرا "او"ذاتاً از سوی نزاد آمده است و نه نژاد....
کامل بخوانید، در کتاب:
از کتاب خداشناسی اجتماعی، فصل سوم، تربیت نژادی و تربیت نزادی
