مرا دوست بدار!

((مرا دوست بدار!))

این است منشا و علت هر ستم و ریائی که مبدا آن در خانواده هاست

و معادش در حکومت ها.

زیرا دوست داشتن یک وضع غیر ارادی و قلبی است.

انسان با اراده اش نمی تواند کسی را دوست بدارد

و یا نفرت ورزد.

خداوند نیز همین امر را به بشر نمود که موجب شد اکثریت مردم منکر و عدو شدند

و مابقی هم از سر ریا و تزویر به دین گراییدند و پیامبرانش را عداوت نموده و حتی به قتل رسانیدند.

این امر مذکور ذات و مقصد طبیعی هر امری است و هر تعلیم و تربیتی.

یعنی تحت فشار قرار دادن دل تا اینکه منقلب گردد و از خودپرستی رها شود.

آنکه در این امر موفق شود و دل خود را از خودخواهی برهاند به راستی رسته است زیرا کسی که بتواند

دیگری را قلبا دوست بدارد در بهشت وجود قرار گرفته است

و گرنه به انواع ستم و ریا که تماما عذاب است مبتلا می شود

یعنی به دوزخ خودی که اصلا نمی داند چیست و چه می خواهد.

((خود))ی که اصلا موجودی عاریه ای و فرضی است

از صفحه 100 کتاب محاق،اثر استاد علی اکبر خانجانی

مولف 179جلد کتاب که همگی را بصورت رایگان در اختیار عموم قرار داده اند:

www.khanjany.org