
امروزه ملّی گرائی بس بیمارگونه و مالیخولیائی و نوستالژیکی (خاطره پرستانه) بر کشور ما حکم میراند که آدمی به حیرت میافتد که این دیگر چه مرضی است و ویروسش از کجا وارد شده است.
در این جماعت وقتی سخن از ملیّت و ایرانیّت و افتخار نژاد آریا به میان میآید جز نام چند مرده در کار نیست: کوروش، خشایار، نادر و... و حتی رضا قلدری که همچون شاهان قدیم بقدرت خود سلطنت نیافته بود و بلکه بهواسطه انگلیسیها به حکومت رسید و بهواسطه همانها از کار برکنار شد.
این کیش شخصیت مردگان است که این جماعت را مات (مرده) ساخته است. گوئی که ایران و ایرانیّت یک موجود مرده است و براستی معلوم نیست که خود نیز هم اکنون به ایرانی بودن خود مفتخرند یا شرمنده. آیا براستی اینان ایرانی هستند و یا اینکه بودند.
پیامبر اسلام حبّ وطن را از ایمان میداند منتهی وطنی که فی الحال هست و نه اینکه یک زمانی در هزاران سال پیش بوده است.
حبّ وطن براستی که از ایمان است ولی حبّ تاریخ تماماً از کفر است چرا که چیزی جز جبرپرستی و جبّارپرستی و توجیه مجبوریّت و بی مسئولیتی نیست. و بقول رسول اکرم(ص):
«اهل جبر، اهل دوزخ است.» و جبری شدیدتر از جبر تاریخ و تاریخیگری نیست.
حب این جماعت چه درباره وطن همچون حب جماعتی است که شبانه روز به فکر زیرخاکی هستند. اینان نه تنها حب وطن ندارند بلکه حب حیات هم ندارند.
📗 دائرة المعارف عرفانی ، جلد پنجم، مقاله ملّی گرائی یا مرده گرائی؟
✏️مؤلف :#استاد_علی_اکبر_خانجانی
📆 تاریخ تألیف : 1384-1386
🔽لینک برای دانلود این کتاب :
https://khanjany.org/product/theosophical-encyclopedia-6-g