سهم حداقلی، نتیجه ی حداکثری!

چند سال پیش که کمپین "نه به پلاستیک" بین مردم راه افتاده بود و مثل شروع خیلی از کمپین ها، دانشجوها پیشرو بودن، منِ دانشجو هم هربار که میرفتم سوپرمارکت و "نه ممنون، میزارم تو کیفم!" رو می گفتم، دو تا اتفاق می افتاد. یکیش تعجب اطرافیان و اون یکی اصرار مغازه دار و انکار من از گرفتن پلاستیک بود. دیروز ۲۱ تیر، روز جهانی "نه به پلاستیک " بود و می خوام از تجربه هایی بگم که توی این سال ها در راستای مصرف کم تر پلاستیک کسب کردم و شد عادت! می خوام از سهم های حداقلیم در نگهداری از زمین صحبت کنم.

نه ممنون، میزارم تو کیفم!
نه ممنون، میزارم تو کیفم!

هدف بعد از سوپرمارکت شده بود نونوایی و میوه فروشی. یه پاکت پارچه ای برای خرید نون و تلاش برای کمترین استفاده از پلاستیک توی میوه فروشی و ریختن میوه های شبیه هم توی یه پلاستیک، شده بود عادت خرید کردن.

پاکت های پارچه ای خارجی ها ;)
پاکت های پارچه ای خارجی ها ;)

اگه یادتون باشه یک مدت هم، کمپین درب بطری برای خرید ویلچر راه افتاده بود و همیشه بعد مهمونیا تمام درب های بطری های مصرف شدرو می شد توی کیف من پیدا کرد! این روزها هم دارم تلاش می کنم هرجا میرم لیوانم همرام باشه که هروقت خواستم چایی و نوشیدنی بخورم از اون استفاده کنم، منتظرم که اینم بشه عادت!

موقع انجام تک تک اون کارا من یه تصویر ذهنی مشخص داشتم و می دیدم امروز رو که مغازه دارا و میوه فروشا بخاطر پلاستیک نگرفتن از مردم تشکر می کنن و می شنیدم صدای "نه ممنون، میزارم تو کیفم!" بقیه رو. من پاکتای پارچه ای تو دست مردم توی صف نونوایی رو می دیدم، من می دیدم که خیلی ها از پلاستیک های میوه ی قدیمیشون برای خرید میوه ی جدیدشون استفاده می کردن.

سهم حداقلیتون توی ۶ ماه، این نتیجه ی حداکثری رو داره :)
سهم حداقلیتون توی ۶ ماه، این نتیجه ی حداکثری رو داره :)

تا حالا شده به این فکر کنین اصلا روز اول پلاستیک برای چی تولید شد؟جوابش رو می تونین اینجا بخونین.

من که همیشه فکر می کنم تک تک تغییرات از خودمون شروع میشه، اینکه ما به فکر زمین و سرزمینمون باشیم و برای نگه داریش تلاش کنیم. این روزها علاوه بر تلاش های محیط زیستی آدم ها متوجه شدن که ویژگی های رفتاری هم دقیقا همین جوری تکثیر میشن. کتاب خون شدن مردم یک جامعه، آشغال نریختنشون، رفتارهای مختلف اجتماعی مثل سوار شدن به مترو هم دقیقا همین جوری تکثیر و پخش میشه و جامعه رو در بر می گیره. بیایم کاری کنیم جمله ی "نه ممنون، میزارم تو کیفم!" رو هر روز بشنویم، حداقل از زبون خودمون.

سهم حداقلی من توی نجات زمین از پلاستیک اینجوری بود، سهم حداقلی شما چجوریاست؟ !