اینکه ببینی با تمام وجودت یه چیزی رو دوست داری و اما نمیتونی اونو لمس کنی یا حتی از نزدیک ببینیش خیلی سخته?اینکه عاشق یکی باشی که حتی از وجودت هم خبر نداره و میدونی که هیچوقت بهش نمیرسی سخت ترم هست. پس ما رو جدی بگیرین ما کل زندگیمون رو با تحمل کردن حرفای دیگران گذروندیم و وقتی ارمی شدیم که بهشون نیاز داشتیم وقتی که دیگه تحمل نداشتیم. اونا مثل فرشته های نجات ما میمونن?هفت تا فرشته که زندگیمون رو رنگی کردن و تغییرش دادن، هفت نفر که بهمون هدف و دوست داشتن و یاد دادن?من با تمام وجودم اونا رو دوست دارم و تا اخر عمرم یه ارمی میمونم چون اونا بهم راه درست زندگی رو یاد دادن???
