کسی نخوند هم نخوند

خیلی وقت بود وارد اکانتم نشده بودم.

تقریبا از بعد از اعتراضات مهسا.

داشتم تک و توک کامنتای به جا مونده و بحثای اون دوران نگاه میکردم. من چقدر به عنوان یه دختر ۱۷ ساله با دل و جون از جمهوری اسلامی دفاع میکردم.

یه حرفایی زدم که الان اگه کسی بهم بزنه حتی جوابشم نمیدم چون میگم این یارو یا خره یا سودش تو خر بودنه پس ولش کن.

اما نه. من واقعا خر نبودم. خودمو هم به خریت نزده بودم. به عنوان یه آدمی که تو خانواده مذهبی و یجورایی علاقمند به نظام به دنیا اومده اون واکنش عادی بود.

تازه نزدیکای کنکورم بود و با اون همه تلاشی که کرده بودم مطمئن بودم دانشگاه تاپی قبول میشم و یجورایی میگفتم مگه میشه این مملکت واسه کسی که میخواد همچین دانشگاه و رشته ای بره هم جای ناامید کننده ای باشه؟ نه.

این انقلاب واسه قشر ما نیست. واسه بچه پولداراییه که میخوان تیپای خفن بزنن و بیان بیرون. چرا خودمو درگیر کنم؟

آره

اینجوری فکر میکردم.

سر اعتراضات سال ۸۸ و ۹۶ و ۹۸ هم که خیلی بچه تر بودم و خیلی تحلیلی نداشتم.

گذشت. اون انقلاب شکست خورد. البته بعضیا چون الان میتونن با پوششی که میخوان بگردن میگن پیروز شدیم و

شاید

بستگی داره توقعت چقدر باشه.

منم قبول شدم. همون رشته و دانشگاهی که میخواستم. دیدم که ای وای.

زندگی همین نبود. زندگی بیشتر از این چیزا بود.

زندگی این بود که جایی زندگی کنم که از هربار سوپر مارکت رفتن تو شهر غریب از هربار اسنپ گرفتن از هربار بلیط اتوبوس گرفتن و برگشتن به خونه تن و بدنم نلرزه

زندگی این بود که بشه به یه آینده ای امید داشت که میتونی توش ماشین بخری خونه بخری ازدواج کنی حتی بتونی به بچه دار شدن فکر کنی

زندگی این بود

حتی اگه دانشگاهم نمی‌رفتم

الان چی شدم

یه آدمی که هیچ امیدی نمیتونه داشته باشه

آدمی که از خرید روغن و تخم مرغ می‌ترسه

خب اینا واقعا چیزای عادی نیستن

و اینکه هیچ اراده ای برای حل این مشکلات نیست واقعا نیست

حالا نمیدونم واقعا احمقایی هستن که به این صدقه هفت دلاری دولت دل خوش کرده باشن یا چی ولی آخه این چه راهیه از صدتا فحش بدتره

انقد معضل و گرفتاری هست که گفتنش صدسال زمان میبره ولی واقعا هیچ وقت تو زندگی انقد عمیق احساس نکرده بودم که نمیشه این جا زندگی کرد

خب خلاصه برای من حدود ۲۱ سال طول کشید که با وجود زندگی تو یه خانواده طرفدار حکومت بتونم موضعم رو مشخص کنم و بگم که آره من هیچ حمایتی از این نظام نمیکنم و بنظرم اگه قابل اصلاح بود تا الان فرصتای زیادی داشت ولی ترجیح داد به جای اصلاح شدن بعد از هربار اعتراض یه سری راهپیمایی مسخره به نام حماسه حضور راه بندازه و بعدشم بگه مردم واقعی اینان که میبینین و بعدشم دوباره همون آش و همون کاسه

انقدر این روند تکراری و کلیشه ای شده که بعید میدونم حوصله طرفدارای حکومتم سر نبرده باشه.

خب حالا بعدش چی؟

گیریم که اعتراضات ۴۰۴ هم با موفقیت سرکوب کردین. بعدش چی؟ تا کی؟ الان چی حل شد؟ این وسط کدوم مسئول محاکمه شد؟ کی جوابگوی این همه جون از دست رفته‌ست؟ چی قراره من بعد تغییر کنه؟ چی قراره جلوی اعتراضات بعدیو بگیره؟ هیچی

هیچی

آینده ما همینه

هیچی